Η Ανάσταση που άργησε...

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ βράδυ. Ο Γέροντας, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έ­παιρνε τις λειτουργίες. Είχε ετοιμάσει τα καντή­λια από νωρίς. Έτοιμα όλα, σβηστά. Άρχισε το "Ευλογητός", πήρε καιρό μέσα στά μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενειών του να λάμπουν.

Σοβαρός-σοβαρός. Ανοι­γόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργί­ες, ψέλναμε τον Κανόνα "Κύματι θαλάσσης". Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε χρόνο λει­τουργικό. Μαζευόταν ο κόσμος, πολύς κόσμος. Χριστιανοί, που τον αγαπούσαν, αλλά και άλλοι από την γειτονιά δρασκέλιζαν την μάντρα, σκύβον­τας από το μικρό πορτάκι, άρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί.   Καθυστερούσε ο Γέροντας. Σβηστά τα φώτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δεν έβγαινε να πη το "Δεῦτε, λάβετε φῶς".

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος: Σήμερα είναι η εποχή των μεγάλων Αγίων

Ο Πανιερώτατος αναφέρει ένα περιστατικό με τον Μακαριστό Γέροντα Ευμένιο που έλαβε μέρος σε ένα μοναστήρι της Αττικής. Το περιστατικό μας δίνει μια απάντηση στο σύγχρονο ερώτημα της εποχής: «Υπάρχουν Άγιοι σήμερα;».

Το παρόν ηχητικό είναι απόσπασμα από ομιλία του Σεβασμιωτάτου για τον Άγιο Άνθιμο της Χίου πνευματικό πατέρα του Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού και τον Γέροντα Ευμένιο τον Λεπρό πνευματικό τέκνο του Οσίου Νικηφόρου.

---

Πηγή: Εκκλησία της Κύπρου

Η αναχώρηση του πατρός Ευμενίου για την Αιωνιότητα [23 Μαΐου 1999]

(...) Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωή του τα πέρασε στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, στον 6ο όροφο, στο θάλαμο 653, που τον είχε μετατρέψει σε Εκκλησία.
Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό τον αγαπούσαν πολύ και έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον. Και μόνο που έμεινε δύο χρόνια εκεί μέσα και με τόσο κόσμο κάθε μέρα και τόση ενόχληση, λέει πολλά. Ο θάλαμος 653 σαν να ήταν καλογερικό κελί. Τις τελευταίες εικοσιδύο μέρες ο Γέροντας είχε πέσει σε κώμα και ούτε μιλούσε, ούτε εκινείτο. Εκτός τα μάτια, είχαν πάθει και άλλα ζωτικά όργανα όπως τα νεφρά, η καρδιά και το συκώτι και πλησίαζε το τέλος.

Τελευταία, τον είχαν βάλει και στο τεχνητό νεφρό, αλλά ο οργανισμός του δεν δεχόταν την αιμοκάθαρση και υπέφερε πολύ. Το αίμα που καθάριζε, σε δυο ώρες είχε ξανά μολυνθεί, και έτσι περιήλθε, όπως μας είπε ο καθηγητής, σε σηψαιμικό κώμα και επήλθε ο θάνατος. Ήταν 23 Μαΐου του 1999, ημέρα Κυριακή.

π. Εὐμένιος Σαριδάκης

Ὁ π. Εὐμένιος γεννήθηκε τό 1931 στήν Ἐθιά Μονοφατσίου τοῦ νομοῦ Ἡρακλείου Κρήτης καί ἦταν τό ὄγδοο παιδί μιᾶς φτωχῆς & πιστῆς οἰκογένειας. Ἔγινε μοναχός σέ ἡλικία 17 χρονῶν, ἀγωνίστηκε γιά τήν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς του μέ ἀγάπη καί προσευχή καί δοκιμάστηκε σκληρά καί ἀπό τήν ἀσθένεια τῆς λέπρας, ἀλλά καί ἀργότερα, ἐνῶ ἦταν ἤδη ἱερέας, ἀπό δαιμονική ἐπιρροή, μέ τήν ὁποία βασανίστηκε ψυχοσωματικά καί ἐλευθερώθηκε μετά ἀπό πολλές προσευχές, ἀγρυπνίες καί ἐξορκισμούς σέ μοναστήρια τῆς Κρήτης, ὅπως στίς μονές Κουδουμά καί Παναγίας Καλυβιανῆς (δές παρακάτω).
 

Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

Ο π.Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας ευσεβούς οικογένειας. Στούς δύσκολους καιρούς για την πατρίδα μας ο Θεός επέτρεψε να δοκιμαστεί με ποικίλους πειρασμούς ,που τον ακολούθησαν μέχρι του τέλους της επίγειας ζωής του.

Πειρασμούς, που τους θεωρούσε και τους αντιμετώπιζε σαν μια μεγάλη ευλογία του Θεού στην ζωή του.

Η ανέχεια,η φτώχεια και ο πόνος της ορφάνιας από τον πατέρα του δεν στάθηκαν εμπόδιο στην λαμπρή πορεία που διέγραψε στην επίγεια ζωή του.Από μικρή ηλικία ανακάλυψε την κλήση του και εκάρη μοναχός στην μοννή της μετανοίας του στον Άγιο Νικήτα ,που σήμερα είναι ένα σπουδαίο προσκύνημα.