Τό “χαστούκι” τοῦ ἁγίου πρός τόν Ἄρειο καί ὁ δῆθεν σκανδαλισμός

Πάντα μας κάνει εντύπωση ο δήθεν σκανδαλισμός, “ευσεβών” και μη, από το χαστούκι που έδωσε ο άγιος Νικόλαος στον Άρειο, μη ανεχόμενος τις βλασφημίες του, κατά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μας κάνει όταν “ευσεβείς υπερασπιστές” απολογούνται για την πράξη του αυτή, λέγοντας ότι, ναι, ήταν απαράδεκτη και ότι μετανόησε δήθεν στην φυλακή στην οποία επέτρεψε ο Χριστός να μπει για να του δοθεί χρόνος να μετανοήσει!!!

Ο Άγιος Νικόλαος ήταν ένας λεβέντης άγιος. Το ότι ήταν πράος δεν σημαίνει ότι δεν ήταν λεβέντης, αγωνιστής, εν γνώσει ζηλωτής και γνήσιος εκφραστής της θεολογικής ακρίβειας και αλήθειας. Το ότι ήταν ταπεινός, δεν σημαίνει ότι δεν θα πέθαινε αν χρειαζόταν για τον Χριστό και την ακρίβεια των δογμάτων της Πίστεως. Ακριβώς το αντίθετο.

Πως ο Πάπας εξεθεμελίωσε από τους Ρωμαιοκαθολικούς τον Χριστό

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
 
«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης. Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ.

Τί νά κάνω μέ τόν αἱρετικό γνωστό μου; Νά τόν νουθετήσω;

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Προφήτης

Ἀφιερωμένο στούς συγχρωτισθέντες μετά τῶν ἀνόμων

(οἰκουμενιστές, "μεταπατερικούς", αἱρετίζοντες, ἀγαπολογοῦντες)

πού ἀντί νά νουθετοῦν στήν ὀρθή πίστι τούς κακοδόξους καί ἀλλοθρήσκους

καί νά τούς ἐγείρουν ἀπό τόν πνευματικόν θάνατόν των

ὠς ἔχουν χρέος ἀγάπης,

δηλητηριάζονται καί οἱ ἴδιοι ὑπό τῶν μιαρῶν κακοδοξασιῶν των

καί πίπτουν καί αὐτοί νεκροί μαζί τους,

ἀπό τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν!

Τό πρόβλημα νουθετήσεως τῶν αἱρετικῶν ἔθεσε κάποιος ἀδελφός στόν μαθητήν τοῦ Μεγάλου Βαρσανουφίου Ἅγιον Ἰωάννην τόν Προφήτην καί ἐκεῖνος ἀπήντησε:

Ἐρώτησις:

-Κάποιο ἀγαπητόν μου πρόσωπον διεπιστώθη ὅτι εἶναι αἱρετικός. Νά τόν νουθετήσω στήν ὀρθόδοξη πίστι;
 

Ορθοδοξία και Αίρεση

ΠΕΡΙ ΕΝΩΣΕΩΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ)

...Εγέρθητε Χρυσόστομοι, Γρηγόριοι, Γερμανοί, Ταράσιοι, Νικηφόροι, Φώτιοι και λοιποί, παλαιοί και νεώτεροι Άγιοι Πατριάρχαι Κων/πόλεως, οι θυσιασθέντες υπέρ των προβάτων υμών, να ίδητε ποίοι κατέχουν τον Θρόνον υμών! Υμείς μεν ως καλοί Ποιμένες εθύσατε τας ψυχάς υμών υπέρ των ιδίων προβάτων υμών, οι δε σημερινοί θύουσι τα πρόβατα υπέρ εαυτών και ανοίγουν τας θύρας και καλούν τους λύκους διά να εισέλθουν και κατασπαράξουν τα πρόβατα...

Πόθεν ο πατριάρχης εκπέπτωκεν εις τοιούτον όλισθον, ώστε εκουσίως ν αγωνίζεται να παραδώση το ποίμιόν του εις τους λύκους να το κατασπαράξουν; Η αιτία είναι η υπερηφάνεια, η ρίζα και η αιτία όλων των αμαρτιών, όλων των κακών, όλων των αιρέσεων, των συμφορών και των θλίψεων, και περισσότερον από όλους τας συμφοράς και δυστυχίας η στέρησις της χάριτος του Θεού...

Κατεβλήθη!

Ἦταν ὑπόδουλοι, ἀλλὰ δὲν ἦταν δοῦλοι. Ἦταν σκλαβωμένοι, μὰ δὲν ἔγιναν σκλάβοι ποτέ. 

Ἦταν τα­πεινοὶ καὶ καταφρονεμένοι, εἶχαν ὅ­μως ὑπέροχο καὶ ὑψηλὸ φρόνημα καὶ ἀρχον­τικὴ καρδιά. Ἦταν φτωχοί, μὰ πλούτιζαν τὸν κόσμο.

Δὲν εἶχαν πτυχία, διδακτορικὲς διατριβές, τίτλους καθηγεσίας· εἶχαν ὅμως τὴν ἀληθινὴ θεολογία. Ἦταν ζυμωμένοι μὲ τὴν Παράδοση. Ἦταν φορεῖς τῆς ἀλή­θειας τῶν Πατέρων, τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἦταν ἀληθινοί.

Οἱ Πατριάρχες καὶ οἱ Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας. Τῆς σκοτεινῆς περιόδου τῆς δουλείας.

Κι ὅταν δέχθηκαν τὴ μεγάλη πρόκληση, δὲν δίστασαν!

Οἱ μικροί, οἱ φτωχοί, οἱ ἀδύναμοι, οἱ διωγμένοι καὶ περιφρονούμενοι καὶ καταπιεζόμενοι εἶπαν τὸ μεγάλο ΟΧΙ!

Ο Άγιος Παΐσιος εχει διάλογο με προτεστάντη

(Η κατωτέρω συνομιλου π. Παϊσίου μ’ έναν ευλαβή νέο, πού είχε πλανηθεί από τις κακοδοξίες προτεσταντικής αιρέσεως, δημοσιεύτηκε στην ετησία έκδοση «Ο Όσιος Γρηγόριος» της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους του έτους 1995. Ο μακαριστός γέροντας με τις φαινομενικά απλοϊκές απαντήσεις του στις υπαρξιακές ανησυχίες ενός νέου, έσωσε κι αυτή την ψυχή από την απώλεια και τον επανέφερε στην αγκαλιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος μας έδωσε την ευλογία του για την αναδημοσίευση του κειμένου της συνομιλίας αυτής).

Κάποια στιγμή λοιπόν αποφάσισα να πάω στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εξομολογήθηκα και άρχισα να μεταλαβαίνω τακτικά. Είχα όμως πολλά και σοβαρά ερωτηματικά και δεν εύρισκα απάντηση. Επεδίωξα και είχα συναντήσεις με Θεολόγους κληρικούς, και πάλι όμως χωρίς αποτέλεσμα.

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής (Οἱ τρεῖς πειρασμοὶ)

Φώτης Κόντογλου

Προτού αρχίσουμε τη δημοσίευση των τεσσάρων μερών του παραπάνω άρθρου, ας δούμε  τι γράφει για το Φώτη Κόντογλου ο λόγιος μοναχός και φίλος του, Θεόκλητος Διονυσιάτης:
«Αναμφιβόλως ο αλησμόνητος εν Χριστώ αδελφός Φώτιος υπήρξε μια δόξα της εν Ελλάδι Εκκλησίας και αφήνει ήδη μέγα κενόν εις τους τομείς που διηκόνησεν. Απεχωρίσθη ημών έμπλεως αγαθών και εξαισίων έργων, τετιμημένος υπό της πολιτείας, κλαιόμενος και μακαριζόμενος υπό της Ορθοδοξίας και αναγνωρισθείς ως φωτεινόν άστρον εις τον πνευματικόν ουρανόν της Ελλάδος υπό της Ελληνικής κοινωνίας. Αλλ` ο ταπεινόφρων Φώτιος τίποτε από αυτά δεν ηθέλησε. Μόνον εφόδιον που εζήλωσεν είναι αι ευχαί και τα δάκρυα των χριστιανών υπέρ των ατελειών του, ως ανθρώπου. Αλλά προ παντός, επήρε μαζί του ως πολυτίμους εξοδίους και αφθάρτους στεφάνους, τας λυσσώδεις ύβρεις των παπικών και φιλοπαπικών, οίτινες έδωκαν το μέτρον της Ορθοδοξίας του θεοφωτίστου τούτου ανδρός και εβεβαίωσαν την πατερικότητά του».
 (Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου , Ο Φώτης Κόντογλου στην τρίτη διάστασή του, Έκδοση Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, Γουμένισσα, 2003)

Ἀντίδραση στοὺς «Μάρτυρες τοῦ Γιεχωβᾶ»

–Μαμά, ἔχασες!

–Τί ἔγινε, κόρη μου;

–Ὅταν πῆγες στὴν ἀγορὰ γιὰ ψώνια, κυρίευσαν τὴν πολυκατοικία μας δυὸ Γιεχωβάδες.

–Δυὸ Γιεχωβάδες! Καὶ δὲν τοὺς ἔδιωξε κανείς; Καὶ τί ἔκαναν;

–Πῆραν ἕνα-ἕνα μὲ τὴ σειρὰ τὰ διαμερίσματα καὶ μοίραζαν τὰ περιοδικά τους. Ἦλθαν καὶ σὲ μᾶς. Χτύπησαν τὸ κουδούνι μας, τοὺς ἄνοιξα καὶ μοῦ ᾿παν μὲ εὐγένεια: Εἴμαστε Μάρτυρες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ ἂν θέλετε, νὰ πάρετε ἀπὸ τὰ βιβλία καὶ περιοδικὰ ποὺ ἔχουμε μαζί μας. Θὰ μάθετε τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸν Θεό.

–Καὶ τί τοὺς εἶπες;

–Ἐγὼ καὶ ὅλοι στὸ σπίτι μας, κύριοι, εἴμαστε πιστοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἔχουμε τὸν Ἐξομολόγο μας, πηγαίνουμε στὸν ἐνοριακό μας Ναό, κοινωνᾶμε, μελετᾶμε Ὀρθόδοξα Περιοδικὰ καὶ βιβλία. Μᾶς ἀρκοῦν αὐτά. Δὲν μᾶς χρειάζονται ἄλλα καὶ μάλιστα ὕποπτα, δηλαδὴ ὅπως φαίνονται νὰ εἶναι τὰ δικά σας. Μάρτυρες τοῦ Γιεχωβᾶ δὲν εἶστε;

Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση...

Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει τόσο εξαπλωθεί που οι πιστοί δεν θα βρίσκουν Ιερέα και Ποιμένα να τους Προστατέψει απο την Πλάνη και να τους Συμβουλέψει στη Σωτηρία.

Τότε οι Πιστοί, δεν θα μπορούν να δεχτούν Ασφαλείς οδηγίες απο ανθρώπους άλλα Οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των Αγίων Πατέρων. Ιδίως σε αυτήν την εποχή ο κάθε Πιστός θα είναι Υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Έκκλησίας.

---

Πηγή: Αγάπη εν Χριστώ

Προσευχή περὶ διαφυλάξεως τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξ αἱρέσεων

... Κύριε, ὅτε εὑρίσκεσο ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ χωρισθῇς τῆς Θεότητάς Σου, ἱδρύσας ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς ἄλλον Παράδεισον, δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους τὴν Ἁγίαν σου Ἐκκλησίαν τὴν ὁποίαν ἐστερέωσας ἐπὶ τὴν στερεὰν πέτραν τῆς Πίστεως, ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν Θείων Σου Ἐντολῶν, τοῦ Θείου Σου Νόμου καὶ τῶν Θείων προσταγμάτων Σου καὶ ὥρισας νὰ μένῃ ἀσάλευτος μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων καὶ ὅτι «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ιστ´ 18). Τὴν Ἐκκλησίαν Σου ταύτην Ἀναμάρτητε Υἱὲ καὶ Λόγε Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου Γλυκύτατε Ἰησοῦ, ὅτε κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀπὸ γῆς εἰς Οὐρανοὺς ἀνόδου Σου ἀπὸ τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἀφοῦ ἐπλήρωσας πᾶσαν οἰκονομία καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἥνωσας τοῖς Οὐρανίοις, παρέδωκας τοῖς Ἁγίοις Σου Ἀποστόλοις μὲ ἐντολὴν νὰ τὴν φυλάξουν καθαράν, ἀμόλυντον, νὰ τὴν στερεώσουν καὶ τὴν κρατύνουν εἰς τὸν τετραπέρατον κόσμον.
Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, συμφώνως τῇ ἐντολῇ τὴν ὁποίαν ἔλαβον, στερέωσαν, ἐκράτυναν καὶ διεφύλαξαν τὴν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν. Ὡσαύτως καὶ οἱ τούτων Διάδοχοι καὶ οἱ μετὰ τούτους Ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας οἱ τὰς ἑπτὰ Ἁγίας Οἰκουμενικὰς Συνόδους συγκροτήσαντες. Αὐτὴ ἡ θεία παρεμβολὴ τῶν πανσόφων θείων Ἀποστόλων, τῶν διαδόχων Αὐτῶν καὶ τῶν θεοσόφων Ἁγίων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, οἱ πολύφωτοι ἀστέρες τοῦ νοητοῦ στερεώματος, τῆς μυστικῆς Σιὼν οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου, τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου, Ἐκκλησίας τὰ καυχήματα καὶ Οἰκουμένης τὰ σεμνολογήματα. Οὗτοι πάντες, τῇ Χάριτί Σου ἐνισχυθέντες καὶ τῷ φωτί Σου τῷ θείῳ φωτισθέντες καὶ καταυγασθέντες, τῇ πίστει στερεωθέντες, τῇ ἀγάπῃ κραταιωθέντες, τῷ πυρὶ τῷ θείῳ πυρωθέντες, πάντας τοὺς ἐχθροὺς ἀοράτους, ὁρατούς, αἰσθητούς, νοητούς, ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικούς, τοὺς ὡς λύκους λυσσώδεις καὶ ἀνήμερα θηρία ὁρμήσαντας κατὰ τῆς Ἐκκλησίας Σου, ὅπως κρημνίσωσι καὶ ἐκθεμελιώσωσι Αὐτὴν καὶ τὰ λογικὰ πρόβατα, ὑπὲρ τῶν ὁποίων τὸ πολύτιμο Αἷμά σου ἐξέχεας ἐπὶ Σταυροῦ, κατασπαράξωσι, πάντας ἐνίκησαν καὶ μακρὰν τῆς ποίμνης Σου τῆς λογικῆς ἐξεδίωξαν, τῇ σφενδόνι τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, καὶ οὕτω διέσωσαν τὴν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν καὶ ὠὡδήγησαν ἡμᾶς εἰς τὴν ἀληθινὴν Πίστιν τὴν Ὀρθόδοξον.
 

Περί τῆς Ὀρθοδοξίας

Ὅσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

- «Μία θρησκεία μόνον είναι, η Ορθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία. Και το πνεύμα αυτό το ορθόδοξον είναι το αληθές. Τα άλλα πνεύματα, είναι πνεύματα πλάνης και οι διδασκαλίες είναι μπερδεμένες».

- «…η αλήθεια είναι στην Ορθοδοξία…Υπάρχουν πολλά φώτα, που βλέπει κανείς και εντυπωσιάζεται, μα ένα είναι το φως το αληθινόν…αξίζει να λατρέψει κανείς τον μόνον αληθινόν Θεόν, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν… Οι αλήθειες του Θεού, όπως τις έχει πει, από την αρχή, αυτές είναι. Δεν υπάρχουν άλλες αλήθειες…».

- «Μόνο η Θρησκεία του Χριστού ενώνει και όλοι πρέπει να προσευχόμαστε να έρθουνε σ΄ αυτή. Έτσι θα γίνει ένωσις, όχι με το να πιστεύεις ότι όλοι είμαστε το ίδιο και ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο… Προσεύχομαι ο Θεός να σας δώσει φώτιση να καταλάβετε ότι δεν έχει σχέση η Θρησκεία, η Ορθοδοξία μας, με άλλες θρησκείες».

---

Πηγή: (Ψυχοσωτήρια Διδάγματα Σύγχρονων Γερόντων, Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη»), Αγάπη εν Χριστώ

Ἡ Σύνοδος

   Ἦταν μέσα τοῦ 5ου αἰώνα. Ὁ δράκων λυσσομανοῦσε εἴκοσι καὶ πλέ­­ον χρόνια. Δικέφαλος! Αὐτὴ τὴ φορὰ θαρροῦσε πὼς τὰ εἶχε καταφέρει. Εἶχε στριμώξει τὴν Ἐκκλησία ἄγρια. Ἀπὸ τὴ μία μὲ τὴ χυδαία αἵρεση τοῦ Νε­στοριανισμοῦ, ἀπὸ τὴν ἄλλη μὲ τὴν ὕ­πουλη διαστροφὴ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ.
   Κυριάρχησε ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς αὐτοκρατορίας. Θὰ «τελειώσει» ἐπιτέλους τὴν Ἐκκλησία…
   Τότε φανερώθηκε ἡ Σύνοδος!
   Τὸ τέρας τρόμαξε. Τὰ δολερά του μάτια γέμισαν φόβο. Μπροστά του ἄστραψε πύρινη ρομφαία. Ἦταν ἡ Σύνοδος. Ἡ Μεγάλη Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνας. Ἡ Δ΄ Οἰκουμενική. Τῶν 630 θεοφόρων Πατέρων. Μὲ μιὰ καὶ μόνη σπαθιὰ θέρισε καὶ τὰ δυό του κεφάλια. Μὲ τὸν Ὅρο της, τὸ «Δόγμα τῆς Χαλκηδόνος»· ἕνα κείμενο θεόπνευστο, «μέλος ἐναρμόνιον θεολογίας».

Ἡ σιγή, σέ θέματα πίστεως εἶναι τρίτο εἶδος ἀθεΐας...

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κρατᾶ ἀκέραια καί ἀνόθευτη τήν διδασκαλία καί τόν τρόπο τῆς σωτηρίας. Τά ἄλλα χριστιανικά συστήματα καί οἱ ἄλλες λεγόμενες χριστιανικές ὁμολογίες ὅσο ποσοστό ἀλήθειας καί ἄν διατηροῦν, ἐφόσον δέν συνδέονται ὀργανικά μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι πλάνες.
Ἀδικοῦμε τήν Ὀρθοδοξία καί προσβάλλουμε τήν ἀλήθεια ὅταν ἀνομάζουμε «ἀδελφές Ἐκκλησίες» τίς ποικιλώνυμες χριστιανικές ὁμολογίες.
Ἀλλά καί τούς ἴδιους τούς αἱρετικούς βλάπτουμε καί ἀδικοῦμε ὅταν τούς δημιουργοῦμε τήν ἐντύπωση ὅτι βρίσκονται στήν ἀλήθεια, ἐνῶ εἶναι ἐκτός Ὀρθοδοξίας….
Ἐπίκαιρο καί διαχρονικό τό μήνυμα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμά ἠχεῖ ὡς ἐγερτήριο σάλπισμα ἐπισημαίνοντας τά τρία εἴδη ἀθεΐας πού μᾶς ἀπειλοῦν καί σήμερα:
Εἶναι ἀθεΐα νά ἀρνεῖσαι τόν Θεό. Ἀθεΐα νά μήν πιστεύεις ὀρθόδοξα τόν Ἰησοῦ Χριστό, νά εἶσαι αἱρετικός.
Ἀθεΐα νά εἶσαι ὀρθόδοξος καί νά μήν ἀγωνίζεσαι γιά τά ὀρθόδοξα δόγματα.
Ἄν θέλουμε, λοιπόν, σήμερα νά ἀναγνωρίζουμε στόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ καί γενικά στούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τήν θέση πού τούς ἀνήκει, ὀφείλουμε νά κρατοῦμε καί νά διακηρύττουμε τήν δική τους πίστη. 

---

Πηγή: Ομοθυμαδόν

Τὰ προβλήματα δὲν λύνονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς

Εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς μὲ τὸν τρόπο ποὺ σκέπτονται, κρίνουν καὶ ἐκφράζονται κάποιοι δημοσιογράφοι. Ὑποτίθεται ὅτι αὐτοὶ σπουδάζουν, κατέχουν τὸ ἀντικείμενό τους καὶ διατυπώνουν κρίσεις ἀντικειμενικές. Ὅμως κάποιοι στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐξάρουν, καὶ μάλιστα ὑπὲρ τὸ δέον, τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴ Μυτιλήνη, δὲν ὑπερέβαλαν ἁπλῶς, ἀλλὰ ὀνόμασαν «φονταμενταλιστὲς τῆς Ὀρθοδοξί­ας» ὅσους τόλμησαν νὰ διατυπώσουν ἐ­πι­φυλάξεις γιὰ τὴν ἀποκληθεῖσα «ἱστορικὴ ἐπίσκεψη» τοῦ Πάπα στὴν ἁγιοτόκο Λέσβο.

Ψευδοπροφήτες και λαοπλάνοι

Σε καιρούς και εποχές κρίσης ιδιαίτερα κάνουν την εμφάνιση τους διάφοροι σωτήρες, πού προφητεύουν για το μέλλον τῶν εθνών και τῶν ανθρώπων. Πρόκειται για πρόσωπα πού αρέσκονται στην κινδυνολογία μέσω της οποίας οδηγούν στην παραπληροφόρηση. Ἐνῶ όμως εκείνοι ἔχουν διάφορα οφέλη και δροῦν με τον τρόπο αὐτό «ἐξ επαγγέλματος», το πρόβλημα εστιάζεται κυρίως στην έλλειψη γνώσης και κατήχησης τῶν ανθρώπων, πού ἔχει σαν συνέπεια την πορεία τους σε περίεργες ατραπούς και αδιέξοδα.

Το φαινόμενο δεν είναι άγνωστο, ἀφοῦ θυμίζει τούς ψευδοπροφήτες και τούς λαοπλάνους στην Αγία Γραφή (Ἰεζ.13,3 ). Και τότε και τώρα ἡ ἴδια τακτική από τούς μεν και τούς δε. Οι μεν διδάσκουν από καθέδρας με λεπτομέρειες για «τα μέλλοντα συμβαίνειν» και από την άλλη ορισμένοι άνθρωποι αφομοιώνουν χωρίς κριτική σκέψη τα «προφητευμένα». Ὁ παραλογισμός δηλαδή σε όλο του το μεγαλείο.

Οι Ορθόδοξοι έναντι του Παπισμού

Γράφει ο π. Γεώργιος Καψάνης (Προηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)

  
Μετά την σύντομον αυτήν ανάλυσιν δυνάμεθα να κατανοήσωμεν διατί οι Ορθόδοξοι εξεδήλωσαν τόσον ζωηράν αντίθεσιν προς τας δυτικάς κακοδοξίας από της εμφανίσεώς των.

Ο Κύριος δεν έχυσε το Πανάγιον αίμα Του, δια να ιδρύση εν θρησκευτικόν ανθρωποκεντρικόν σύστημα, ένα θρησκευτικόν ολοκληρωτισμόν. Δια του παπισμού κατισχύει ο νόμος του ανθρώπου έναντι της πίστεως εις τον Ιησούν Χριστόν και έτσι γίνεται μετάθεσις από της ελπίδος του ευαγγελίου εις έτερον ευαγγέλιον «κατ’ άνθρωπον».

Δι’ αυτό και όλοι οι άγιοι και θεολόγοι της Εκκλη­σίας μας ωμίλησαν με πολύ αυστηράν γλώσσαν δια τον παπισμόν αισθανόμενοι την ουσιώδη εκτροπήν ή και ανατροπήν του ευαγγελίου του Χριστού από τους δυτι­κούς.

Ο Αγιος Ραφαήλ αρνήθηκε να συμμετάσχει σε συλλείτουργο με Παπικό

 
Το έτος 1452 μ.Χ. το Έθνος υπέστη μια μεγάλη δοκιμασία, την «Ψευδοένωση» των Εκκλησιών…

Στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, με πρωτοβουλία του Παλαιολόγου (είχε την απατηλή εντύπωση ότι έτσι εξυπηρετούσε το Έθνος… ξεχνώντας ότι ο μόνος φίλος και ανίκητος σύμμαχος είναι ο ίδιος ο Σωτήρας Χριστός) γίνεται «ενωτική λειτουργία», παρόντος του Καρδινάλιου Ισιδώρου (απεσταλμένου του Πάπα)
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος οργάνωσε το επίσημο συλλείτουργο στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας παρουσία του αντιπρόσωπου του Πάπα καρδινάλιου Ισίδωρου, στα πλαίσια της «ενωτικής πολιτικής» που εφάρμοζε έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα σωθεί η Βασιλεύουσα με τη βοήθεια του Πάπα, από τον εξαιρετικά ασφυκτικό τουρκικό κλοιό.
Εκείνη την εποχή ο Πρωτοσύγκελος Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ, αλλά και ο Διάκονος Νικόλαος βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη.

Για ποια ενότητα μιλάμε; Όσοι έφυγαν από την Εκκλησία είναι σχισματικοί και αιρετικοί

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης Σοβαρά κενά θεολογικών και νομοκανονικών ζητημάτων στην επερχόμενη σύγκληση της Πανορθόδοξης Συνόδου διαπιστώνει ο Μητροπολίτης Λεμεσού...

Σοβαρά κενά θεολογικών και νομοκανονικών ζητημάτων στην επερχόμενη σύγκληση της Πανορθόδοξης Συνόδου διαπιστώνει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος.

Σε επιστολή του, που δημοσιεύει αποσπάσματα το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων romfea.gr, ο έγκριτος ιεράρχης θεωρεί πως δεν τίθεται κανένα ζήτημα να επανέλθει η ενότητα των χριστιανών αφού δεν διασπάστηκαν, κατά την άποψή του, οι χριστιανοί απλώς κάποιοι επέλεξαν μία διαφορετική οδό από την γνήσια Ορθόδοξη αλήθεια που ακολουθούμε.

Οι Προτεστάντες και η δύναμη του Θεού

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Οι προτεστάντες αρνούνται ότι η δύναμη του Θεού επιτελεί θαύματα διά των υλικών στοιχείων του κόσμου. Νόμιζαν ότι έτσι θα έκαναν τη χριστιανική Πίστη «πιο πνευματική»· απεναντίας, μ’ αυτόν τον τρόπο φτώχυναν και παραμόρφωσαν τον χριστιανισμό. Απέρριψαν τη θεουργό δύναμη του Θεού, η οποία ενεργεί διά των ιερών εικόνων, διά των λειψάνων των αγίων, διά του Τιμίου Σταυρού, ακόμη και διά της δυνάμεως της Θείας Μεταλήψεως, όπως ορισμένοι εξ αυτών διατείνονται. Αν μάλιστα ακολουθούσαν μέχρι τέλους τη λανθασμένη αυτή ατραπό, θα έπρεπε να απορρίψουν ακόμη και τα θαύματα που επιτελέστηκαν διά του ζωηφόρου Σώματος του Κυρίου Ιησού Χριστού, διότι το Σώμα Του ήταν επίσης και υλικό· εξίσου θα έπρεπε να απορρίψουν και τα θαύματα διά του αγγίγματος των χειρών των αποστόλων και των αγίων, διότι και τα χέρια αυτά είναι επίσης υλικά – για να μην αναφέρουμε και τη ράβδο του Μωυσή ή την εσθήτα της Υπεραγίας Θεοτόκου ή το μαντήλι του Αποστόλου Παύ­λου κ.ο.κ.
 

Η «Εκκλησία» του Αντιχρίστου

Ἂν θέλει κανεὶς νὰ ἀποκτήσει ἀπὸ τώρα μιὰ εἰκόνα τῆς ψευδοεκκλησίας ποὺ θὰ δημιουργηθεῖ στὸν καιρὸ τοῦ Ἀντιχρίστου, δὲν ἔχει παρὰ νὰ παρατηρήσει τὶς ἰδέες ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ τὶς κινήσεις ποὺ γίνονται σήμερα στὸν χῶρο τοῦ Παπισμοῦ.

Ὁ πάπας Φραγκίσκος ἐκπλήσσει διαρκῶς μὲ αὐτὰ ποὺ λέει καὶ πράττει, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι πραγματικὰ ἄξια ἐπαίνου, ἀφοῦ δείχνει νὰ ξεπερνᾶ τὶς συνηθισμένες ἀγκυλώσεις τοῦ μονολιθικοῦ συστήματος τοῦ Βατικανοῦ.

Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως στὶς σκέψεις καὶ τὶς ἐνέργειές του πρὸς τὰ ἄλλα δόγματα καὶ τὶς θρησκεῖες, κύρια ἐπιδίωξή του παραμένει αὐτὴ ποὺ καὶ σὲ ἄλλα σχόλιά μας ἔχουμε τονίσει: Ὄχι συμφωνία μὲ θεολογικὸ διάλογο ἀλλὰ συμπροσευχὲς καὶ κοινὲς φιλανθρωπικὲς δραστηριότητες, δηλαδὴ ἕνωση στὴν πράξη. Τὸ δηλώνει ξεκάθαρα: «Δὲν πιστεύω σὲ ἕναν ὁριστικὸ οἰκουμενισμό, πολὺ λιγότερο πιστεύω στὸν οἰκουμενισμὸ ποὺ ὡς πρῶτο βῆμα μᾶς ζητάει νὰ συμφωνήσουμε σὲ ἕνα θεολογικὸ ἐπίπεδο. Πιστεύω ὅτι πρέπει νὰ προχωρήσουμε σὲ ἑνότητα, συμμετέχοντας μαζὶ στὴν προσευχὴ καὶ στὰ ἔργα τῆς φιλανθρωπίας» (http://vaticaninsider.lastampa.it/en/documents/detail/articolo/ecumenismo-ecumenism-ecumenismo-37469/).