Σὲ ἀγαπῶ παιδί μου...

«Ἐὰν μιὰ μέρα μὲ δεῖς “γέρο” ἐὰν λερώνομαι ὅταν τρώω καὶ δὲν μπορῶ νὰ ντυθῶ ἔχε ὑπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πῆρε γιὰ νὰ σοῦ τὰ μάθω…

Ἐὰν ὅταν μιλάω μαζί σου ἐπαναλαμβάνω τὰ ἴδια πράγματα, μὴν μὲ διακόπτεις, ἄκουσε μέ. Ὅταν ἤσουν μικρὸς κάθε μέρα σου διάβαζα τὸ ἴδιο παραμύθι μέχρι νὰ σὲ πάρει ὁ ὕπνος.

Ὅταν δὲν θέλω νὰ πλυθῶ μὴν μὲ μαλώνεις καὶ μὴν μὲ κάνεις νὰ αἰσθάνομαι ντροπή…

«Σ' ΑΓΑΠΩ»

Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’

Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών, με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που...

Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο...

‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά; με ρώτησε.

Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
  

Ο μπαμπάς, ο γιος και το σπουργίτι

Ὅλοι ἀγαπᾶμε τούς γονεῖς μας, ἔτσι δέν εἶναι; Καί ὄχι ἀπό εὐγνωμοσύνη ἀλλά γιατί ἁπλά εἶναι οἱ γονεῖς μας!

Κι ὅμως, ὅλοι ἐκνευριζόμαστε μαζί τους κάποιες φορές, ὅπως κι ἐκεῖνοι μαζί μας, ὅπως καί ἐμεῖς μέ τά δικά μας παιδιά. Εἶναι ἀνθρώπινο, ὅπως καί τό νά βαριόμαστε, ναί. Εἶναι ἀνθρώπινο νά μήν ἔχουμε πάντα τήν ἴδια ὄρεξη, οὔτε τήν ἴδια ὑπομονή νά ἀσχοληθοῦμε μέ τόν τρόπο πού πρέπει. Εἶναι ἀνθρώπινο ἀκόμη καί νά νιώθουμε ἐνόχληση.

Ὅπως εἶναι ἀνθρώπινο καί νά τό παραδεχόμαστε!

Aγάπη και Σεβασμός στους ηλικιωμένους

Τα γηρατειά απασχολούν όλους. Τους ίδιους τους γέροντες εν πρώτοις, που βλέπουν να τους εγκαταλείπουν σιγά-σιγά οι σωματικές τους δυνάμεις, να μη μπορούν να φροντίσουν πλέον για τον εαυτό τους και να έχουν ανάγκη από τη βοήθεια άλλων, των παιδιών τους ή του ευρύτερου συγγενικού τους περιβάλλοντος. Βιώνουν συγχρόνως τα γηρατειά ως προσέγγιση προς το τέλος της επίγειας ζωής. Είναι λοιπόν ευνόητο ότι και η σωματική αδυναμία και εξασθένηση, αλλά και η συναίσθηση ότι σε λίγο πλησιάζει ο θάνατος, για όσους μάλιστα δεν πιστεύουν σε μεταθανάτια ζωή και ύπαρξη, δημιουργούν οξύτατο υπαρξιακό πρόβλημα, που προκαλεί πολλές φορές θλίψη και απογοήτευση.