Στην Ολλανδία ο κατήφορος της ευθανασίας συνεχίζεται

 

 

Εμμανουήλ Παναγόπουλος, Αμ. Επ. Καθηγητής Χειρ/κής ΕΚΠΑ, τ. Συντ/στής Δ/ντής Χειρ/ργός ΕΣΥ

Πρόσφατες (Οκτ. 2020) αναρτήσεις ξένων ιστοσελίδων (the guardian.com, bbc.com, κ.α) και ελληνικών εφημερίδων (on time, Πρώτο Θέμα) μας ενημέρωσαν για την νέα κατρακύλα της Ολλανδίας στο ζήτημα της ευθανασίας.

Μετά από πολύμηνες συζητήσεις μεταξύ των μελών της τετρακομματικής κυβέρνησης συνασπισμού της Ολλανδίας, η Κυβέρνηση απεδέχθη την πρόταση του Υπουργού της Υγείας Hugo de Jonge για την νομιμοποίηση της ενεργητικής ευθανασίας σε παιδιά 1 έως 12 ετών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες και βρίσκονται στο τελικό στάδιο χωρίς ελπίδα βελτίωσης και με ανυπόφορη ταλαιπωρία. Ο Υπουργός Υγείας σε πρόσφατο γράμμα του προς το Ολλανδικό Κοινοβούλιο αναφέρθηκε σε έρευνα που έδειξε ότι υπάρχει ανάγκη ενεργού τερματισμού της ζωής μεταξύ ιατρών και γονέων σε παιδιά ηλικίας 1-12 ετών με ανίατες ασθένειες και ανυπόφορη ταλαιπωρία. Ο Υπουργός είπε ότι ο νόμος δεν θα αλλάξει αλλά οι ιατροί που θα εκτελούν ευθανασία στην πιο πάνω ηλικιακή ομάδα σύμφωνα με τους όρους που θα θέσει ειδική ομάδα ιατρών και νομικών, δεν θα διώκονται ποινικά. Αυτή η ρύθμιση θα ενεργοποιηθεί τους προσεχείς μήνες.

Η ευθανασία δεν είναι αξιοπρέπεια!

Στην ευθανασία δεν υπάρχει ίχνος αξιοπρέπειας!
Τουναντίον είναι μια δημόσια πράξη παραίτησης και δειλίας πού προσβάλει το ανθρώπινο πρόσωπο και είναι ταυτόσημη με τον σκληρό δαρβινισμό πού διέπει όλες τις κοινωνικές και πολιτικές ανθρώπινες σχέσεις.

Η ευθανασία ουσιαστικά δηλώνει δημόσια σαν πράξη πώς οι άνθρωποι πού υποφέρουν, πονάνε, ασθενούν και δίνουν τον σκληρό τους αγώνα, είναι αναξιοπρεπείς και ηττημένοι και θα πρέπει να εκλείψουν. Ετσι δημιουργείται ένα προηγούμενο παραδοχής ναζιστικού δαρβινισμού και απαξιώνονται, ουσιαστικά δηλαδή ρίχνονται στον Καιάδα, αυτοί ακριβώς ενώπιον των οποίων θα έπρεπε να στηθεί ένα παγκόσμιο Προσευχητάρι και να απολαμβάνουν τον θαυμασμό και την συμπάθεια, αν όχι την λατρεία της ανθρωπότητας.

Ὁ Γιάννης δὲν ἦταν ἐπώνυμος ἀλλὰ ἔδωσε μὲ τὴ στάση του κόλαφο σὲ ὅσους ἔσπευσαν νὰ μιλήσουν γιὰ "δικαίωμα" στὸ θάνατο

Τῆς κ. Ρόης Δ. Παντελίδου, καθηγήτριας τοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ ΔΠΘ

Στὴ μνήμη τοῦ Γιάννη Χ.

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἀποχαιρετίσαμε τὸ Γιάννη. Εἴκοσι δύο χρονῶν, φοιτητὴς τοῦ Πολυτεχνείου, ψηλὸς λεβέντης, διαγνώσθηκε πρὶν ἀπὸ δυόμιση περίπου χρόνια μὲ ἐπιθετικὴ λευχαιμία. Ἄρχισε ἀμέσως θεραπεία καὶ ὑποβλήθηκε σὲ μεταμόσχευση μυελοῦ τῶν ὀστῶν ἀπὸ τὸν ἀδελφό του. Ἐνῶ ὅλα ἔδειχναν νὰ εἶναι καλύτερα, ἀπὸ τὸ Πάσχα, ὑποτροπὴ τῆς λευχαιμίας. Πάλι νοσηλεία, μόνον χημειοθεραπεία αὐτὴ τὴ φορά. Ἀγωνίσθηκε σιωπηλά, συχνὰ μὲ δυνατοὺς πόνους, μὲ τοὺς γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια τοῦ πλάι του. Ἀπὸ κοντὰ οἱ συμφοιτητές του καὶ μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις τὸ νοσηλευτικὸ προσωπικὸ στὸ Νοσοκομεῖο "Παπανικολάου" στὴ Θεσσαλονίκη καὶ στὸ Πανεπιστημιακό της Ἀλεξανδρούπολης. Δὲν διαμαρτυρήθηκε, δὲν παραιτήθηκε, δὲν εἶπε "γιατί σὲ μένα", δὲν κατέθεσε τὰ ὅπλα. Πάντοτε μὲ ἐλπίδα. Ἔφυγε τὴν ἡμέρα τοῦ Σταυροῦ. Τὸν ἀποχαιρετίσαμε τὴν ἄλλη μέρα. Παντοῦ λουλούδια, κρίνα καὶ τριαντάφυλλα καὶ χρυσάνθεμα. Ὅλα λευκά. Τὴν ἐλπίδα τὴν κρατήσαμε, γιατί αὐτὴ δὲν πεθαίνει.

Πρόσφατα ἦλθε πάλι στὴν ἐπικαιρότητα ἡ συζήτηση γιὰ τὴν εὐθανασία. Ἅς μου ἐπιτραποῦν λίγες ἁπλὲς σκέψεις, μὲ....

ὅλο το σεβασμὸ στὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων ποὺ ὑποφέρουν.

Ἡ δυτικὴ Εὐρώπη "προοδεύει": Νομιμοποιήθηκε ἡ εὐθανασία ἀνήλικων παιδιῶν!

Σόκ προκάλεσε ἡ ἀπόφαση τῆς κυβερνήσεως τοῦ Βελγίου νὰ νομιμοποιήσει τὴν εὐθανασία παιδιῶν! «Τὴν προώθηση τῆς νομιμοποίησης τῆς εὐθανασίας στὰ παιδιὰ προωθεῖ ἡ βελγικὴ κυβέρνηση, ὅπως ἀναφέρει δημοσίευμα τοῦ Reuters. Μάλιστα τὸ δημοσίευμα ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὅτι τὸ Βέλγιο δείχνει ἀνοχὴ σὲ περιστατικὰ βιασμοῦ παιδιῶν καὶ τώρα προσανατολίζεται στὴν θέσπιση νόμου, ποὺ θὰ «ἀνοίγει τὸν δρόμο» στὴν εὐθανασία τους.

Τὰ ἀνήλικα θὰ πρέπει νὰ συμφωνοῦν ἐνῶ παράλληλα ἀπαραίτητη θὰ εἶναι καὶ ἡ συγκατάθεση τῶν γονιῶν τους, ἀλλὰ καὶ ἡ σχετικὴ ἰατρικὴ γνωμάτευση, ποὺ νὰ ὁδηγεῖ μία τέτοια κίνηση.

Ἀπὸ τὸ 2002, κάθε ἐνήλικος Βέλγος, ποὺ ἔχει τὶς ὑπογραφὲς δύο γιατρῶν νὰ βεβαιώνουν πὼς ὑποφέρει μὲ ἀβάσταχτο ψυχολογικὸ ἢ σωματικὸ πόνο, μπορεῖ νὰ ζητήσει νὰ τερματίσει τὴ ζωή του, συνήθως μέσῳ ἔνεσης μὲ θανατηφόρο μεῖγμα οὐσιῶν. Οἱ ὑποβοηθούμενοι θάνατοι φτάνουν τὸ 1% τοῦ συνόλου. Γιὰ τοὺς ἀνήλικους προτείνεται νὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα ἐπιλογῆς τοῦ θανάτου ἐφόσον τὸ ζητοῦν, οἱ γονεῖς τους συναινοῦν καὶ ἕνας εἰδικὸς μπορεῖ νὰ πιστοποιήσει πὼς τὸ παιδὶ ἀντιλαμβάνεται πλήρως ὅλες τὶς συνέπειες τὶς ἀπόφασής του.