Είμαστε τα παιδιά της Παναγίας

 

Δημήτριος Νατσιός, δάσκαλος

Την 1^η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος συντάκτου του περιοδικού «ΖΩΗ» με τραυματίες πολέμου μες στο θάλαμο νοσοκομείου:

«Εκεί πάνω, κύριε, έχουμε γίνει άλλοι άνθρωποι. Να το ξέρετε. Να το λέτε παντού. Είμαστε τα παιδιά της Παναγίας. Η Μεγαλόχαρη είναι μάνα και προστάτιδά μας».

«Με βλέπετε, μας λέει ένας νεαρός τραυματίας πολεμιστής, από το αντικρινό κρεβάτι. Εγώ δεν ήμουν θρήσκος. Δεν πίστευα σε θαύματα. Η γριά μάνα μου θυμιάτιζε τα βραδάκια το εικόνισμα της Παναγίας κι εγώ μέσα μου την κορόιδευα. Αλλά τώρα, αν μου τα πει άλλος αυτά, θα τον θεωρήσω εχθρό μου.

Σας μιλάω ίσια. Αυτά που είδα εκεί πάνω στην Αλβανία, δεν είναι ένα θαύμα, είναι χίλια θαύματα. Κάθε ύψωμα που παίρνουμε, είναι ένα θαύμα. Κάθε μάχη, κάθε εξόρμηση δική μας, ένα θαύμα. Κάθε μέρα πολέμου που περνά, ένα μεγάλο θαύμα. Ο Θεός είναι μαζί μας…». (Μερόπη Σπυροπούλου, «Στην εποποιϊα του β1940-41. Με πίστη», εκδ. «Αρχονταρίκι»).

Να φτιάξουμε «Φροντιστήρια Ελληνισμού»

 

Δημήτριος Νατσιός

Ό,τι και να γράφουμε τόπο δεν πιάνει. Γι’ αυτό καλύτερα να στραφούμε στις πατραγαθίες και δη στο «άγιο βήμα» της ιστορίας μας, την Αγιασμένη Επανάσταση του ’21. Από εκεί πρέπει να πιάσουμε το νήμα… Παρηγορία και θάρρος. Μοσχοβολούν τα καριοφίλια και τα πετραχήλια. Να αρχίσει να βροντολαλεί και πάλι στην καρδιά του Ελληνισμού το μπαρούτι του Εικοσιένα, τώρα που πολλά «θερία πολεμούν να μας φάνε»…

Όταν έφτασε στην γυναίκα του Μάρκου Μπότσαρη, το πικρό μαντάτο για τον ηρωικό θάνατο του άνδρα της, έτυχε να χτενίζει τον γιο της, τον Δημήτριο, αγόρι έντεκα ετών. Άρχισε να μοιρολογεί. Ο μικρός Σουλιώτης δεν την άφηνε να κλαίει. Ο πατέρας, της έλεγε, σκοτώθηκε για την πατρίδα και η ψυχή του θα πάει στον παράδεισο. Μην κλαις! Να μην φορέσεις μαύρα και να με αφήσεις να πάω στον θείο μου, (τον Νότη Μπότσαρη), να πολεμήσω μαζί του. Να μου δώσεις άρματα και άλογο, μπορώ να τα κρατώ. Θέλω να πάρω εκδίκηση για το αίμα του πατέρα μου…

Με τέτοια σχολικά κείμενα, γιατί να υπερασπιστείς την πατρίδα;

Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

Ίσως η πατρίδα μας αναγκαστεί να υπερασπιστεί -ίσως πολύ σύντομα- την εθνική της αξιοπρέπεια. Να πολεμήσουν τα παιδιά της. Θέλω όμως να ρωτήσω. Είναι δυνατόν να ζούμε περιτριγυρισμένοι από αρπακτικά και στα σχολεία να διδάσκεται, μέσω των άθλιων βιβλίων, η δειλία και η ηττοπάθεια;

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση:

Tι μαθαίνουν τα νιάτα της πατρίδας για τα δύο κορυφαία κατορθώματα τους έθνους-’21 και ’40-41- που μόνο περηφάνια και φιλοπατρία μας γεμίζουν; Γιατί αφήνουμε τόσα χρόνια τους ποικιλώνυμους εθνομηδενιστές να ροκανίζουν την ψυχή του λαού μας, ενώ γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα έρθουμε αντιμέτωποι με την Τουρκιά και τότε θα στραφούμε για θάρρος και παρηγοριά στα όσια και τα ιερά μας;

«Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας μου»: Γι' αὐτὸ νικήσαμε...

Δημήτριος Νατσιὸς

Ἃς ἀνασάνουμε λίγο. Μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις ἀπὸ τὸ ἀποτεφρωτήριο τῆς ἱστορικῆς εὐθανασίας, στὸ ὁποῖο μᾶς ὁδηγοῦν οἱ λυσασμένοι ἐθνομηδενιστές. Ἃς ἀρωματιστοῦμε ἀπὸ τὴν εὐωδία τοῦ ΄40.
Τὸ 1999 ἀπὸ τὶς ἐξαιρετικὲς ἐκδόσεις «Γκοβόστης» μεταφράστηκε καὶ κυκλοφορήθηκε τὸ βιβλίο τοῦ Ἰταλοῦ στρατηγοῦ Βισκόντι Πράσκα μὲ τίτλο: «Ἐγὼ εἰσέβαλα στὴν Ἑλλάδα» (Τὸ βιβλίο γράφτηκε τὸ 1946). Ὁ συγγραφέας τοῦ ἦταν Ἀνώτερος Διοικητὴς τῶν Ἰταλικῶν Δυνάμεων Ἀλβανίας ἀπὸ τὶς 5 Ἰουνίου ἕως τὶς 8 Νοεμβρίου τοῦ 1940, ὅταν λόγω ἀποτυχίας τῶν σχεδίων του, ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸν στρατηγὸ Σοντού, μέχρι τότε ὑφυπουργὸ Στρατιωτικῶν. Τὸ βιβλίο παρουσιάζει ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον, ἐπέχει θέση ντοκουμέντου, ὄχι μόνο γιὰ τοὺς ἁπλοὺς φιλίστορες ἀναγνῶστες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἐπίμονους ἱστορικοὺς ἐρευνητές.

Ομοφοβία και τρανσφοβία στο Δημοτικό σχολείο; «Θε μου τι λέπομεν στις μέρες μας»!!

Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

 
“Πάντα άνω και κάτω γέγονε, πάντα συγκέχυνται και διέφθαρται”. Ολα έχουν γίνει άνω κάτω, όλα βρίσκονται σε σύγχυση και έχουν διαφθαρεί. (Άγιος Ιωάννης ο  Χρυσόστομος)
 

Εν πρώτοις μια παραπομπή στο άρθρο 16,2 του εν ισχύ Συντάγματος, το οποίο οι ποικιλώνυμοι “αναθεωρητές” έχουν θέσει στο στόχαστρό τους. Μεταξύ των όσων διαλαμβάνει για την παιδεία ως “βασική αποστολή του Κράτους” έχει και ως σκοπό και την ηθική αγωγή των Ελλήνων. Ο σεβαστός Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ε.τ., Βασίλειος Νικόπουλος, στο τελευταίο του εξαιρετικό πόνημα με τίτλο “Αγαπημένο μου Σύνταγμα ή αντιΣυνταγματικοί παραΛογισμοί” – βιβλίο που αποδομεί τους …αποδομητές του Εθνους – σημειώνει τα εξής σπουδαία: “Το Σύνταγμα αναφέρεται στην παιδεία των Ελλήνων. Στους Ελληνες αναφέρονται οι συνταγματικοί στόχοι της παιδείας… Η παιδεία την οποία παρέχει το ελληνικό Κράτος πρέπει κατά το Σύνταγμα να είναι αποκλειστικώς ελληνική…”. (εκδ. “Αρμός”, σελ. 322). Αρα ό,τι εισέρχεται στο σχολείο, κάθε γνωστικό αντικείμενο, πρέπει να σέβεται την ταυτότητά μας, τις παραδόσεις μας, την ιδιαιτερότητα του πολιτισμού των Ελλήνων.

Δάσκαλος και μαθητής: η ιερότητα μιας σχέσης

Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

Από τους τελευταίους Δασκάλους του Γένους μας, ο Φώτης Κόντογλου, για να παραστήσει την εικόνα της σημερινής Ελλάδας, κατέφυγε σ’ ένα μύθο. Το μύθο του χταποδιού...Η χταπόδα βοσκά στον πάτο της θάλασσας μαζί με το χταποδάκι. Άξαφνα το καμακώνουνε. Το χταποδάκι φωνάζει: «Με πιάσανε μάνα».

Η μάνα τού λέγει: «Μη φοβάσαι παιδί μου».Ξαναφωνάζει το μικρό: «Με βγάζουν από τη θάλασσα». Πάλι λέγει η μάνα: «Μην φοβάσαι παιδί μου. Και πάλι: «Με σγουρίζουνε (με τρίβουνε στα βράχια):«Μη φοβάσαι παιδί μου». «Με μασάνε». «Μην φοβάσαι παιδί μου». «Πίνουνε κρασί, μάνα». «Άχ! σ ‘έχασα παιδί μου». Το χταποδάκι, λέει ο Κόντογλου, συμβολίζει την Ελλάδα...

Ἐκκλησία: τὸ εὐλογημένο καταφύγιο

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκὶς

«Χριστὸς Ἀνέστη ἀληθῶς

καὶ δίδαξε τσ’ ἀνθρώπους

πώς ζοῦν ἐφήμερες χαρὲς

σὲ δανεισμένους τόπους»

(κρητικὴ μαντινάδα)

Τὸ 1992 ἐπανεκδόθηκε ἕνα πολὺ ἐνδιαφέρον βιβλίο ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Τροχαλία», μὲ τίτλο «Ἡ Ἑλλάδα σήμερα». (Μᾶλλον ἔκλεισε καὶ ὁ ἐν λόγω ἐκδοτικὸς οἶκος. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Κρίση καί… λίγοι διαβάζουν σήμερα καὶ κυρίως οἱ παλαιότεροι στὴν ἡλικία, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ «χωνέψουν» τὴν διαδικτυακὴ καταιγίδα. Οἱ βιβλιόφιλοι εἶναι εἶδος ὑπὸ ἐξαφάνισιν…). Τὸ βιβλίο εἶναι ταξιδιωτικό, περιηγητικὸ καὶ πρωτοεκδόθηκε τὸ 1892 στὴν Γαλλία. Συγγραφέας του, ὁ Γάλλος Ντεσὰμπ (G. Deschamps), o ὁποῖος, ἀπὸ τὸ 1885 ὡς τὸ 1892, ζεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶ ἐργάζεται στὴν γαλλικὴ ἀρχαιολογικὴ σχολὴ Ἀθηνῶν. Τὶς ἀνασκαφὲς τὶς πραγματοποιοῦσαν τότε, κυρίως, ξένες ἀρχαιολογικὲς ἀποστολές, δεῖγμα κι αὐτὸ τῆς ὑποτέλειας καὶ τῆς ἐξάρτησης, τοῦ λυμφατικοῦ κρατιδίου. Δυστυχῶς δὲν ἔφθαναν οἱ ἁρπαγές, οἱ λεηλασίες καὶ....

Ἑλληνική γλώσσα: φαινόμενα ὁμαδικῆς ψυχοπάθειας

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος Κιλκίς

«...ὅλα γίνονται στήν Ἑλλάδα σά νά μᾶς κινεῖ ἕνα θανάσιμο μίσος γιά τή λαλιά μας. Τό κακό εἶναι τόσο μεγάλο, πού μόνο σάν φαινόμενο ὁμαδικῆς ψυχοπάθειας θά μποροῦσε κανείς νά τό ἐξηγήσει» (Γ. Σεφέρης).

Ὅταν ἤμασταν σκλάβοι, χωρίς σχολεῖα καί σχολές, κάτω ἀπό τόν φρικτό ζυγό τῶν Τούρκων: «Οἱ Ἕλληνες πάσης τάξεως ἔτρεφαν πάντοτε διά τά γράμματα μεγαλυτέραν ἐκτίμησιν ἀπό κάθε ἄλλον λαόν. Διά τῶν σχολείων αὐτῶν ἐλάμβανον ἐπίγνωσιν οἱ νέοι της ἱστορίας των, τῆς σπουδαιότητος τοῦ Ἔθνους των καί τῆς σημασίας πού ἔχει ἡ ἐλευθερία διά τήν ἀνάπτυξιν ἑνός λαοῦ καί ἰδία τοῦ Ἑλληνικοῦ». (Γ.Φίνλεϋ, «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», A’ τόμος, σέλ. 29, ἔκδ. «Τολίδη»).

Θέλει τρέλα ρωμαίικη, τρέλα κολοκοτρωναίικη…

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς, Δάσκαλος, Κιλκὶς

Νίκος Καρούζος: «Μὴν μὲ διαβάζετε ὅταν ἔχετε δίκιο»

«Ἄης Βασίλης ἔρχεται ἀπὸ τὴν Καισαρεία/ βαστάει κόλλα καὶ χαρτί, χαρτὶ καὶ καλαμάρι/ – Βασίλη μ’ πούθε ἔρχεσαι καὶ πούθε κατεβαίνεις;/ Ἀπὸ τὴ μάνα μ’ ἔρχουμε καὶ στὸ σχολειὸ πηγαίνω/ πάω νὰ μάθω γράμματα, νὰ πῶ τὴν ἀλφαβῆτα…»

Καὶ «ζωγραφίζει» ὁ θεσπέσιος Παπαδιαμάντης: «Τὸ ᾆσμα τοῦτο μᾶς φαίνεται θαυμάσιον ἐν τὴ ἀφελεία αὐτοῦ. Ἡ ἔμφυτος φιλομάθεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ἐν μέσῳ τοσούτων διωγμῶν καὶ θλίψεων ἐπιζήσασα, μετεχειρίσθη τὴν ἐπὶ παιδείαν φήμην τοῦ ἑλληνικωτάτου Ἁγίου, ὡς προτροπὴν πρὸς τοὺς νέους πρὸς τὴν σπουδὴν καὶ μάθησιν οὕτω δὲ καὶ μετὰ πολλοὺς αἰῶνας, ὁ μέγας της Καισαρείας φωστήρ, παρίσταται οἰονεῖ συγγράφων δευτέραν πρὸς νέους παραίνεσιν». (Ἀπάντα, τόμ. Ε’ ἔκδ. Γιοβάνης, σέλ. 330).

Τὸ τέμενος καὶ οἱ… τεμενάδες τοῦ κ. ὑπουργοῦ

Νατσιὸς Δημήτριος

Τὸ 1985 ἐκοιμήθη μία προγιαγιά μου, ἑκατὸ χρονῶν, μητέρα τῆς γιαγιᾶς μου. Εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1890 περίπου στὸν Μοσχοπόταμο Πιερίας, δηλαδή, ὅταν ἀκόμη ἡ Μακεδονία βίωνε τὴν «θαυμαστὴ τάξη», ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ἡ χαριτόβρυτος κ. Ρεπούση, τῆς Τουρκοκρατίας. Ὁ Μοσχοπόταμος, ἡ Δρυάνιστα ὅπως λεγόταν τότε, ἦταν κεφαλοχώρι, γι’ αὐτὸ εἶχε καὶ σταθμὸ Τούρκων χωροφυλάκων, τοὺς ζαπτιέδες ἢ νιζάμηδες ὅπως τοὺς ἔλεγαν, μὲ ἀποστροφή, οἱ παπποῦδες μας.

Ἡ γερόντισσα εἶχε χηρέψει πολὺ νέα, 22 ἐτῶν, ὁ ἄντρας τῆς εἶχε χαθεῖ κατὰ τὴν ὀπισθοχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Μικρὰ Ἀσία. (Οἱ συμπολεμιστὲς τοῦ διηγήθηκαν ὅτι ἀρνήθηκε νὰ παραδοθεῖ, ὅταν περικυκλώθηκαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ δηλώθηκε ἀγνοούμενος. Ἡ γιαγιά μας τὸν περίμενε γιὰ ὅλη της τὴν ζωὴ καὶ δὲν ξαναπαντρεύτηκε. Τὸ 1940 ἔζησε καὶ τὸν χαμὸ τοῦ γαμπροῦ της στὶς ἀετοράχες τῆς Βορείου Ἠπείρου. Δὲν γόγγυσε ποτὲ στὴ ζωή της, δὲν τὰ ‘βάλε μὲ τὸν Θεό, τὸν ὁποῖο δοξολογοῦσε ἀκαταπαύστως, πέθανε στὸν ὕπνο της). Θυμᾶμαι, στὸ μεσόφρυδό της, εἶχε χαραγμένο ἕναν μικρό, ἀνεξίτηλο, γαλάζιο σταυρό, κάτι σὰν.... δερματοστιξία («ἑλληνιστὶ» τατουάζ). Ὅταν τὴν ρωτούσαμε γι’ αὐτὸν τὸν σταυρὸ μᾶς «μολογοῦσε τὰ καθέκαστα» τῆς Τουρκοκρατίας.

Ό,τι ξεκίνησε στη Ρωσία, θα τελειώσει στη Δύση...

Στα χρόνια του Σταλινισμού, ο οποίος είχε μετατρέψει την σοβιετική χώρα σε απέραντο εργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιών ή σε στρατόπεδα εξοντώσεως ανεπιθυμήτων, χιλιάδες φυλακισμένοι είχαν επισκεπτήριο μία φορά τον χρόνο, για 15 λεπτά. Οι γυναίκες τους – όπως μας το διηγείται ο Σολζενίτσιν στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ -, που συχνά ζούσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τα ναύλα τους, όλο το χρόνο, για να ταξιδέψουν την ορισμένη ημερομηνία, που μπορούσαν να αντικρίσουν το πρόσωπο του συζύγου τους, μόλις για 15 λεπτά, και μάλιστα πίσω από μια χοντρή, προστατευτική σίτα.

Κι ενώ «ζούσαν» γι’ αυτήν την στιγμή και ετοίμαζαν τα λόγια, που θα τους έλεγαν μες στα 15 αυτά λεπτά, τις πιο πολλές φορές δεν άνοιγαν καθόλου το στόμα, μόνο κοιτάζονταν με πόνο όλη την ώρα, ώσπου να τις απομακρύνουν οι δεσμοφύλακες. Κι αυτό γινόταν για 10, 15 και 25 χρόνια.

Τι κρατούσε τόσο σφιχτά δεμένες τις καρδιές εκείνες; Μα το βαθύ και δυνατό μυστήριο της οικογένειας, το ευλογημένο καταφύγιο. Τα 15 λεπτά αρκούσαν, για να βιώσουν και να επιβεβαιώσουν οι δύστυχες εκείνες γυναίκες, την θεόζευκτο ένωση.

Είναι γνωστό πως, όσο βασίλευαν στις χώρες εκείνες τα σκοτάδια του μαρξισμού, οι θεσμοί που δέχτηκαν τα πιο βαριά πλήγματα ήταν η οικογένεια και η Ορθοδοξία, η οποία περιβάλλει τον γάμο και την οικογένεια με την ομορφιά και την ιερότητα του μυστηρίου.

Θυμίζω ότι ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης και παράδειγμα προς μίμηση, είχε αναδειχθεί ο Πάβελ Μορόζιν, ο φανατισμένος έφηβος, που κατήγγειλε στις αρχές τους γονείς του, ως κουλάκους (=εύποροι χωρικοί), προκαλώντας την δολοφονία τους και του οποίου το άγαλμα κατεδαφίστηκε, όταν σαρώθηκε ο «υπαρκτός».

Ο Μορόζιν είχα υψωθεί σε πρότυπο επαναστατικής αρετής και κομματικής αφοσιώσεως, όντας στην πραγματικότητα η πιο κυνική ενσάρκωση του ολοκληρωτικού πνεύματος, αυτού που απέκοβε τον άνθρωπο από κάθε κοινωνικό, πνευματικό και προσωπικό δεσμό, για να μπορεί να απορροφηθεί εξ ολοκλήρου από το Κόμμα, να μεταβληθεί σε πειθήνιο ενεργούμενό του.

Ο Γέροντας Παΐσιος για την Παιδεία και τον δάσκαλο

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος

Εν πρώτοις μία φράση που ειπώθηκε από τον ιστορικό και λογοτέχνη των Αθηνών, τον σπουδαίο Δημ. Καμπούρογλου: «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω». Είναι βέβαιο ότι ο σοφός αθηναιογράφος, όπως ονομάστηκε, εννοούσε την παράδοσή μας, που δεν είναι κάτι το νεκρό, αλλά η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων. Μόνο οι νεκροί λαοί έχουν παράδοση νεκρή. «Εμείς θα γινόταν να ζήσουμε χωρίς τους νεκρούς;» αναρωτιέται ο ποιητής. Υπακούοντας, λοιπόν, στην προτροπή του συγγραφέα, θα στρέψουμε το βλέμμα μας πίσω, για να δούμε, εν συντομία, και να καμαρώσουμε τον δάσκαλό, όπως μας τον προβάλλει η έξοχη παράδοσή μας. Και θα κλείσουμε με τα λόγια, του αγίου Γέροντα Παϊσίου. Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει η λέξη δάσκαλος; «αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις».

Ένας φωτισμένος δάσκαλος

Ηλεκτρονική διακυβέρνηση στην Κύπρο

"Στην εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης μπαίνει από το Νοέμβριο η Κύπρος". Αυτή ήταν πρόσφατα μια σύντομη είδηση που ακούσαμε από τα ΜΜΕ, που για τους κυβερνώντες αποτελεί και άμεση προτεραιότητα. Τι πραγματικά σημαίνει όμως αυτός ο όρος; Σύμφωνα με την ανακοίνωση έπεται "ηλεκτρονική ταυτότητα" αυξάνωντας, λέει, τις δυνατότητες εξυπηρέτησης του πολίτη.

Η συγκλονιστική ομιλία του Δημήτρη Νατσιού στην εκδήλωση-διαμαρτυρία κατά του gay pride στην Θεσσαλονίκη