Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Απ’ εδώ αρχίζει το δικαίωμα


Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Η άγνοια της ευαγγελικής διδασκαλίας επιτρέπει την επίδραση του παραλόγου και απομακρύνει τη θεία Χάρη. Επειδή ο άνθρωπος δεν έχει γνώση του Θεού και άρα δεν έφτασε ακόμη στο φωτισμό, πλανάται στις κρίσεις του. Απ’ εδώ αρχίζει το δικαίωμα του «γιατί;», του «αν» και του «μήπως;» και ξεκινά η κατάκριση, η αντίσταση, η απείθεια, το μίσος και γενικά η κακία.


Πηγή: Εξομολογεῖσθε τῶ Κυρίῳ

Και αν εγώ κουράζομαι στην προσευχή μου...



Και αν εγώ κουράζομαι στην προσευχή μου, στην παράστασή μου ενώπιον του Θεού, και αν εγώ αγνοώ τον Θεό, και αν νυστάζω ή δεν καταλαβαίνω ή μου φεύγουν τα λόγια της προσευχής ή ζώ μέσα σε χίλια σκοτάδια, είμαι βέβαιος ότι μέσα στην άγνοιά μου, στην αορασία μου, σε αυτό το σκότος μου είναι παρών ο Θεός. Ο Θεός με ακούει, ο Θεός με βλέπει, ο Θεός παρίσταται.

Ας μη θέλω εγώ να Τον απολαμβάνω. Ας θέλω- να το πούμε έτσι- να με απολαμβάνει ο Θεός. Ας θέλω να με χαίρεται ο Θεός. Είτε κοιμάμαι είτε είμαι ξύπνιος, είτε ζώ είτε πεθαίνω, είτε είμαι ολόκληρος μια ζωντάνια ενώπιον του Θεού είτε είμαι ένας νεκρός, ο,τιδήποτε και άν είμαι, αυτό που έχει σημασία είναι να παρίσταμαι ενώπιόν του.

Επομένως, ασκητικότητα, πάλεσμα ασκητικό, σημαίνει να κάθομαι ενώπιον του Θεού... Να μη ζητάω εγώ να δώ τον Θεό, αλλά να με βλέπει ο Θεός.


Πηγή: Ιερά Μονή Προφήτου Ηλία Θήρας

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Προσευχή γιά τά λόγια μας



Κύριε καί Θεέ μου, ὅταν συλλογίζομαι πόσο μεγάλο δῶρο τῆς πατρικῆς σου ἀγάπης εἶναι ἡ γλώσσα μου, συγκίνηση μέ καταλαμβάνει καί σέ εὐχαριστῶ ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου. Μέ αὐτή συνεννοοῦμαι, μέ αὐτή ἐξωτερικεύω τίς σκέψεις μου, μέ αὐτή προσεύχομαι.

Ὅμως Κύριε, πόσες φορές γλιστράει ἡ γλώσσα μου στό κακό. Λόγια ἄσκοπα κι ἀνώφελα βγαίνουν ἀπό τό στόμα μου. Κι ἄλλοτε ἡ κατάκριση ἤ τό ψέμα μέ πολιορκοῦν, καί χωρίς νά τό καταλάβω γίνομαι ἔνοχη.

Γι᾿ αὐτό, Κύριε, καταφεύγω σέ Σένα καί μέ ὅλη  τή δύναμη τῆς καρδιᾶς μου Σέ παρακαλῶ:

Δός μου δύναμη νά κυριαρχῶ στά λόγια μου. Μήν ἐπιτρέπεις νά γίνομαι ἀφορμή νά λυποῦνται ἄλλοι ἄνθρωποι ἀπό τά λόγια μου. Καί ὅταν κάποτε βρεθῶ ἔνοχη σέ ἁμάρτημα τῆς γλώσσας, βοήθησέ με νά τό καταλάβω καί νά σπεύσω χωρίς ἀναβολή νά  ἐπανορθώσω τό λάθος καί νά ἐξομολογηθῶ τήν ἀδικία πού ἔκανα.

Ναί, Κύριε, ἀξίωνέ με πάντοτε νά χρησιμοποιῶ τή γλώσσα μου, γιά νά οἰκοδομῶ τούς ἄλλους καί νά ὑμνῶ τό ἅγιο Ὄνομά Σου. Ἀμήν.

Η επιστήμη της συγχώρεσης...


Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

Μορφωμένος άνθρωπος ο κ. Σταύρος. Με πτυχίο πανεπιστημίου και ξένες γλώσσες και πείρα ζωής. Δυσκολευόταν, όμως, στα πνευματικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει και τα πιο απλά πράγματα. Όλα τα εξέταζε και τα πλησίαζε ορθολογιστικά.
Είχε αναπτύξει το νου και όχι την καρδιά. Δεν ήταν πρόθυμος να συγχωρήσει εύκολα τους άλλους. Ειδικά αυτούς που έβλεπε κατώτερους και εμπαθείς. Καθόταν τώρα απέναντι από τον Γέροντα Ιάκωβο, έναν ασκητικό ιερομόναχο, με ροζιασμένα χέρια και ένοιωθε σαν μαθητούδι μπροστά στον δάσκαλο.
Ερωτήσεις πολλές. Αντιρρήσεις περισσότερες. Αλλά και οι απαντήσεις σοφές και αποκαλυπτικές.

Χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα


Εἶναι ἀπορίας ἄξιο πῶς ἡ Μητέρα τοῦ πράου καὶ «ταπεινοῦ τῇ καρδίᾳ» Ἰησοῦ παρομοιάζεται ἀπὸ τὸν ἱερὸ Ὑμνογράφο ὡς βροντὴ ποὺ τρομοκρατεῖ καὶ τσακίζει τοὺς ἐχθρούς! Ἡ ἀπάντηση στὴν ἀπορία μας δὲν εἶναι δύσκολη. Ἀρκεῖ νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Θεός της, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. β΄ 34). Φωτίζει καὶ σώζει ὅσους πιστεύουν σ᾿ Αὐτόν, ἀλλὰ καὶ συντρίβει ὅσους ἐπίμονα Τὸν ἀρνοῦνται καὶ Τὸν πολεμοῦν. Εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅποιος πέφτει ἐπάνω σ᾿ αὐτὸν τὸν λίθο μὲ ἐχθρικὲς διαθέσεις, τσακίζεται. Καὶ σ᾿ ὅποιον ὑπερήφανο καὶ ἀλαζόνα πέφτει ὁ λίθος αὐτός, τὸν τσακίζει καὶ τὸν σκορπίζει σὰν σκόνη.

Ἡ Θεοτόκος, ὡς ἡ κατεξοχὴν διάκονος τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, μετέχει στὴ διπλὴ δραστικότητα τοῦ Υἱοῦ της: «Καταλάμπει» τοὺς πιστοὺς καὶ «καταπλήττει» τοὺς ἐχθρούς. Ὡς ἐχθροὺς θὰ ἐννοήσουμε τοὺς ἐχθροὺς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ Ἔθνους.

Φοβερή απολογία στην ώρα του θανάτου


Στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» της Αγίας Άννης, κατά το 1885 ασκητικά και με άκρα υπακοή και ταπείνωση έζησε ο Μοναχός Ευλόγιος, ό οποίος σε ηλικία 95 περίπου χρόνων έφυγε οριστικά από τον κόσμο τούτο για την άλλη την αιώνια ζωή.

Προείδε και προείπε το θάνατο του και πολλοί από τους Πατέρες της Σκήτης, όπως συνηθίζουν να κάνουν, πήγαιναν να πάρουν ευχή από τον μελλοθάνατο γέροντα.

Κατά κοινή ομολογία των Πατέρων αυτών, από το μελλοθάνατο γέροντα, πήρανε ένα μάθημα ιερής εξετάσεως και φοβερής απολογίας της ψυχής πού, στην προκειμένη περίπτωση, ή απολογία της ψυχής γίνονταν με το σώμα, διότι, ό Γέρο - Ευλόγιος, επί 24 ώρες πριν να παραδώσει το πνεύμα, κινούσε το κεφάλι του, πότε δεξιά και πότε αριστερά και τον ακούγανε οι Πατέρες να λέει:

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Προσευχή του Πατρός Σέργιου Μπουλγκάκωφ


"Ιησού Χριστέ, Κύριε και Σωτήρα μας,
μας υποσχέθηκες ότι θα
κατοικείς πάντα μαζί μας.
Μας καλείς όλους τους Χριστιανούς
να πλησιάσουν και να μοιραστούν
το Σώμα Σου και το Αίμα Σου,
αλλά η αμαρτία μάς διήρεσε
και δεν έχουμε πλέον τη δύναμη
να μοιραστούμε μαζί τη Θεία Ευχαριστία.
Εξομολογούμαστε αυτή μας την αμαρτία
και Σε παρακαλούμε
συγχώρεσέ μας και βοήθησέ μας
να υπηρετήσουμε την οδό της
υμφιλίωσης κατά το Θέλημά Σου.
Άναψε τις καρδιές μας με
τη φλόγα του Αγίου Πνεύματος,
χορήγησέ μας Πνεύμα Σοφίας και Πίστης,
Παρρησίας και Υπομονής,
Ταπείνωσης και Σταθερότητας,
Αγάπης και Μετάνοιας, διά των προσευχών
της Υπερευλογημένης Θεοτόκου
και όλων των Αγίων. Αμήν.

Το Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς


Το Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς (μαμά, τι θα κάνεις όταν εγώ θα έχω φύγει;)
  
Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν εμείς δεν μικραίνουμε, ο κόσμος και ίσως κάποτε η οπτική μας μικραίνει, τότε ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα:
Το σπίτι αδειάζει, τα κενά στη σχέση με το σύζυγο μοιάζουν όλο και μεγαλύτερα κι όλο και πιο δυσβάσταχτα -όταν η σχέση δεν έχει γερά θεμέλια κι αγάπη-, το σπίτι αδειάζει, δεν υπάρχει κάποιος να μας φωνάζει "μαμά!" και "μαμά!" όλη την ώρα, το σπίτι αδειάζει κι έχουμε επιτέλους τον πολυπόθητο προσωπικό χρόνο που τόσα χρόνια αποζητούσαμε με δάκρυα στα μάτια και με πόνο ψυχής, μόνο που...

Κι ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου, δὲν ἀγαπῶ ἄλλο τίποτας


Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὴν πατρίδα ὅ­που γεννήθηκε, εἶδε τὸ φῶς τοῦ ἥ­λιου, ἔκανε τὰ πρῶτα του βήματα.

Μιὰ πατρίδα στὴν ὁποία τὸν ἔταξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ἐξαρχῆς «ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων Θεοῦ» (Δευτ. λβ΄ [32] 8)· καθόρισε τὰ σύνορα τῶν ἐθνῶν σύμφωνα μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀρχαγγέλων ποὺ θὰ ἦταν προστάτες τους. Μέσα λοιπὸν σ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἐκ Θεοῦ καθορισμένους τόπους οἱ ἄνθρωποι, αἰῶνες τώρα, ζοῦν ἀναπτύσσοντας μεταξύ τους δεσμοὺς ἀγάπης, ἐμπιστοσύνης, συνεργασίας.

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὴν ἐπίγεια παρουσία Του περιέ­βαλλε μὲ ἰδιαίτερη στοργὴ κι ἀγάπη τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Ἔθνους Του. Ὅ­μως οἱ συμπατριῶτες Του ἀρνήθηκαν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ κάλεσμα τῆς σωτηρίας ποὺ τοὺς ἔκανε, κάτι ποὺ Τὸν ἔκανε νὰ λυπᾶται κατάκαρδα, γι᾿ αὐτὸ πηγαίνοντας στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὸ Πάθος Του, «ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ᾿ αὐτῇ» (Λουκ. ιθ΄ [19] 41). Ἔκλαψε προβλέποντας τὴν τραγικὴ κατάληξη τῆς ἀμετανοησίας της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἦταν πρόθυμος νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸν Χριστό, ἂν αὐτὸ ἦταν ποτὲ δυνατὸν νὰ γίνει, ἀρκεῖ νὰ γινόταν νὰ σωθοῦν οἱ ἀδελφοί του, οἱ Ἰουδαῖοι (βλ. Ρωμ. θ΄ 3).

Ὁ Καποδιστριας ἀπαντᾶ στοὺς εὐρωλιγούρηδες: "Ὁ φιλήκοός τῶν ξένων εἶναι προδότης!"


11 Ἰανουαρίου 1828 ὁ Καποδίστριας ἀπεβιβάσθη στὴν Αἴγινα. Ο Γ. Τερτσέτης στὰ «Ἀπολογὰ γιὰ τὸν Καποδίστρια» περιγράφει συνομιλία τοῦ Κυβερνήτη μὲ τὸν Γεωργάκη Μαυρομιχάλη:
«Εἶναι καιροὶ ποῦ πρέπει νὰ φοροῦμε ὅλοι ζώνη δερματένια καὶ νὰ τρῶμε ἀκρίδες καὶ μέλι ἄγριο. Εἶδα πολλὰ εἷς τὴν ζωή μου, ἀλλὰ σὰν τὸ θέαμα ὅταν ἔφθασα ἐδῶ εἰς τὴν Αἴγινα δὲν εἶδα τί παρόμοιο ποτέ, καὶ ἄλλος νὰ μὴν τὸ ἰδῆ… «Ζήτω ὁ κυβερνήτης ὁ σωτήρας μας, ὁ ἐλευθερωτής μας!» ἐφώναζαν γυναῖκες ἀναμαλλιάρες, ἄνδρες μὲ λαβωματιὲς πολέμου, ὀρφανὰ κατεβασμένα ἀπὸ τὶς σπηλιές.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Προσευχή γιά τήν Πατρίδα μας


Κύριε, σῶσον ἡμᾶς

Οὐράνιε Πατέρα μου, σέ εὐγνωμονῶ ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου, γιατί γεννήθηκα στήν Ἑλλάδα. Καθώς βαδίζω σ᾿ αὐτό τό χῶμα πού τό πότισαν μέ τό αἷμα τους χιλιάδες Μαρτύρων τῆς πίστεως καί Ἀγωνιστῶν τῆς ἐλευθερίας καί ὅσο ἀναλογίζομαι τήν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ τόπου, διακρίνω τό δικό Σου χέρι νά μᾶς σκεπάζει καί νά μᾶς ἀναδεικνύει λαό εὐλογημένο.

Σήμερα ὅμως, Κύριε, τό βλέπεις! Ἡ Ἑλλάδα ἔχασε τή δόξα πού κοντά Σου ἀπέκτησε καί ἀντί αὐτῆς βιώνει ταπείνωση καί ντροπή.

Οταν οι καλόγεροι πολεμούσαν, οι νενέκοι προσκυνούσαν



Στις 24 Ιουνίου 1827 έλαβε χώρα μία από τις τελευταίες μάχες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Η μάχη των μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων κατά του Ιμπραήμ και των Τουρκο-αιγυπτίων του. Ο Ιμπραήμ, υιοθετημένος γιος του Μεχμέτ Αλή, Αντιβασιλέως της Αιγύπτου, είχε πάρει εντολή από τον Σουλτάνο να εκκαθαρίσει την Πελοπόννησο από κάθε εστία ελληνικής αντίστασης. Αρχικά είχε επιτυχίες λόγω της διχόνοιας των επαναστατών και λόγω της προδοτικής στάσης μερικών τουρκοπροσκυνημένων, όπως ο διαβόητος Νενέκος.

25 του Μαρτίου γραμμένη στα ουράνια


(Πρός ἀσεβοῦντας στή μνήμη τῶν ἡρώων καί μαρτύρων τοῦ 1821)

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Καθώς γιορτάζομε σήμερα τήν μεγάλη διπλή καί λαμπρή γιορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, στεκόμαστε μέ δέος ἐνώπιον τῆς κενώσεως τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος σαρκώνεται, γίνεται δηλαδή ἂνθρωπος, «ἵνα τόν ἄνθρωπον θεόν ἀπεργάσηται».
Ἀλλά στεκόμαστε καί μέ συγκλονισμό ψυχῆς μπροστά στό μεγαλεῖο τοῦ Γένους μας καί τίς ἡρωικές θυσίες, τούς ἀγῶνες καί τά μαρτύρια ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν στόν βωμό τῆς ἐλευθερίας τῆς Ὀρθοδόξου Πατρίδος μας.

Αποφθέγματα του Γεώργιου Καραϊσκάκη

karaiskakhs 01


Περί Ελληνικής εξουσίας
Ερωτηθείς «πως μπορεί να εξουσιάζει τις καλώς τους Έλληνας»; είπεν:
«Όποιος θέλει να εξουσιάζη τους Έλληνας καλά, πρέπει να έχει στον πλάτην του έν δισάκιον, το οποίον να είναι γεμάτον διαβόλους οπίσω, και ο Χριστός μπροσθά, ο δε χρυσός εις την μέσην».

Περί πολεμικού αρχηγού
Ερωτηθείς «οποίος πρέπει να είναι ένας πολεμαρχηγός»; Είπεν:
«Ο πολεμαρχηγός ο καλός, πρέπει να έχη φρονήματα του πετεινού (δια το αρχικόν), αμνησικακίαν του σκύλου (δια να αγαπάται), ανδρίαν και θεωρίαν του λέοντος (δια να προξενεί σέβας και φόβον), ύπνον και πόδας λαγωού (δια να είναι ταχύς και άγρυπνος, κατά το ‘ου χρη πανύχιον εύδειν βουληφόρον άνδρα, ω λαοί επιτετράφαται, και τόσα μέμηλε’) και πονηρίαν γυναικός (δια να απατά και να έλκη ανθρώπους)».

Περί μεγάλων ανδρών, όταν ανεσχύντωσιν έμπροσθεν των μικρών.
Όποιος προκομμένος άνθρωπος δεν κρύπτει τα ελαττώματά του από τα όμματα των πολλών, είναι ανοητότερος από την γάταν, όπου θάπτει την κοπριάν της δια να μη φαίνεται εις το φως.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Απόψε Χριστέ μου (παιδικη προσευχη)


Απόψε, Χριστέ μου, θα σε παρακαλέσω για τα παιδιά που τα εγκαταλείπουν οι γονείς τους.
Μαλώνουν αυτοί. Χωρίζουν. Φεύγουν απ' το σπίτι. Παίρνει ο καθένας το δρόμο του, και μένουν τα παιδιά χωρίς πατέρα και μητέρα ...;
Πού να πάνε τα καϋμένα;
Πώς θα ζήσουν;
Πώς θα μεγαλώσουν χωρίς αγάπη;
Ποιος θα είναι κοντά τους στις δυσκολίες τους;
Και αν αρρωστήσουν;
Αν πέσουν σε χέρια κακών ανθρώπων;
Αν πάρουν τον κακό δρόμο και γίνουν αλήτες ή αναρχικοί;
Αν αρχίσουν να παίρνουν ναρκωτικά, για να ξεχάσουν τον πόνο τους;
Γι' αυτά τα παιδιά σε παρακαλώ απόψε, Κύριε Ιησού Χριστέ μου. Φρόντισέ τα Εσύ. Σώσε τα. Στείλε ανθρώπους με την αγάπη Σου κοντά τους.

Ὁ δρόμος τώρα ἀρχίζει


Ἄν ἀξιώθηκες νά πᾶς νά ἐξομολογηθῆς, καί μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ νά ξεπλυθῆς ἀπό τόν ρύπο τῶν ἁμαρτιῶν σου, μή νομίσεις ὅτι ὅλα πιά τελείωσαν, ὅτι μέχρις ἐδῶ ἦταν!

Ὄχι! Μή τό βάλεις αὐτό μέσα στό μυαλό σου! Μέ τήν ἐξομολόγηση, δέν τελείωσαν ὅλα! Ἀντίθετα, ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ἀρχίζει ὁ μεγάλος ἅγιος ἀγώνας γιά εὐαρέστηση τοῦ Κυρίου.

Μέ τήν ἐξομολόγησή σου, ἔκαμες μιά δήλωση στόν Θεό, ὅτι ἀποτάσσεσαι τόν σατανᾶ καί τά ἔργα του. Τό δήλωσες δυνατά καί δυναμικά. Καί τό ὑποσχέθηκες ὅτι τώρα πιά θά ζεῖς μέ ἀρχηγό σου τόν Χριστό.

«Φαρδύς δρόμος» οδηγεί τους ανθρώπους στην κόλαση!...



Οι εντολές του Θεού δεν είναι βαριές, είναι πολύ ελαφριές, ανακουφίζουν, δροσίζουν και δημιουργούν και φτιάχνουν μακαριότητα στην ψυχή του ανθρώπου. Γι’ αυτό ο Χριστός μας δεν ζήτησε πολλά πράγματα. Και στη Δευτέρα Παρουσία δεν θα πει «γιατί δεν ασκητεύσατε …». Όχι. Θα πει «γιατί δεν ελεήσατε, γιατί δεν θρέψατε, γιατί δεν ντύσατε, γιατί δεν ανακουφίσατε το φυλακισμένο». Τι είναι αυτά; Έργα αγάπης. Γι’ αυτό είπε ο Χριστός «Ποιος είναι αυτός που με αγαπάει; Αυτός που τηρεί τις εντολές μου. Εκείνος που δε με αγαπάει δεν τηρεί τις εντολές μου». Με τον έλεγχο που έκανε στους εξ αριστερών, ήθελε να τους πει, ότι «εσείς δεν είχατε αγάπη και εφόσον δεν είχατε αγάπη, δεν μπορείτε να μπείτε στο νυμφώνα της αγάπης». Ο νυμφώνας της αγάπης κερδίζεται μόνο με την αγάπη και τη θυσία. Γι’ αυτό θα πρέπει, με την αγάπη και την ταπείνωση, να περάσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Αλλο πνευματικός και άλλο γέροντας


"Άλλο είναι λοιπόν η εξομολόγηση και η πνευματική καθοδήγηση στον κόσμο και άλλο η υπακοή ενός μοναχού στο μοναστήρι"

Πολλές φορές ενώ μιλάμε για τον Χριστό χάνουμε τον Χριστό, ενώ ομιλούμε για τον Σταυρό, απέχουμε από τον δικό μας προσωπικό σταυρό, αρνούμαστε να τον σηκώσουμε και βαδίσουμε πίσω από τον Χριστό.
Ενώ πηγαίνουμε σε κάποιον πνευματικό πατέρα για να συμφιλιωθούμε με τον Θεό διαμέσου του μυστηρίου της Εξομολογήσεως τελικά συνδεόμαστε με το πρόσωπο του πνευματικού και στο περιθώριο αυτής της σχέσης βάζουμε και το πρόσωπο του Χριστού. Αυτό είναι λάθος.

Εργασία του πνευματικού είναι να οδηγήσει τον εξομολογούμενο στον Χριστό, στην αποκατάσταση της σχέσης τους και όχι να τον κάνει οπαδό του. Κάτι που δυστυχώς παρατηρείται.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Προσευχή προ του ύπνου


Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μας, Συ που ανέδειξες την αγίαν σου Μητέρα τιμιωτέρα όλων των αγγελικών δυνάμεων, Συ Πανάγαθε, με τις πρεσβείες της και όλων Σου των αγίων, συγχώρησέ με τον ανάξιο δούλο σου σ ʼ ό,τι αμάρτησα σήμερα σαν άνθρωπος , τα θεληματικά και τα αθέλητα σφάλματά μου, αυτά που ήξερα πως είναι αμαρτία κι αυτά που δεν ήξερα, αυτά που έκανα από συναρπαγή και απροσεξία και αμέλεια, είτε ορκίστηκα στο άγιο Όνομά σου, είτε δεν τήρησα τον όρκο μου, είτε βλασφήμησα μέσα μου, ή έκλεψα, ή είπα ψέματα, ή κάτι μου ζήτησε ένας φίλος μου και εγώ δεν τον πρόσεξα , ή έθλιψα και πίκρανα κάποιον αδελφό, ή, όταν στεκόμουν να προσευχηθώ και να ψάλω ο νους μου γύριζε σε πονηρά και βιοτικά, ή παρά το πρέπον απόλαυσα, ή μίλησα απρόσεκτα, ή γέλασα χωρίς φρόνηση, ή κενοδόξησα, ή περηφανεύτηκα, ή είδα μάταιη ομορφιά και τράβηξε το νου μου, ή εφλυάρησα, ή περιεργάστηκα με διάθεση κατακρίσεως το ελάττωμα του αδελφού μου και τον κατέκρινα, παραβλέποντας τα δικά μου αναρίθμητα σφάλματα, είτε αμέλησα την προσευχή μου, είτε άλλο πονηρό σκέφθηκα. Όλα αυτά και άλλα που έκανα και δεν θυμάμαι συγχώρησέ τα, Χριστέ μου, και ελέησέ με , γιατί είσαι αγαθός και φιλάνθρωπος , ώστε να κοιμηθώ ειρηνικά και να σε δοξάζω, Κύριε Ιησού Χριστέ μου, μαζί με τον Πατέρα και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό σου Πνεύμα και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.


Η εσωτερική ελεημοσύνη


Μας έλεγε συχνά ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης: «Την εσωτερική ελεημοσύνη να προσέχετε. Εκεί κυρίως να φροντίσετε να σπουδάσετε τον κόπο σας, εκεί να φροντίσετε να αποθέσετε τον κοπετό σας».

Παράξενα λόγια, αμφίσημα ακούσματα τότε, στα ήδη ανήσυχα, ακόμη και τώρα, εφηβικά μας ώτα. Εσωτερική ελεημοσύνη που παραλληλίζεται με την εκούσια μόνωση του πιστού, την αυτοθέλητη απόπειρά του να ¨μορφώσει νουν Χριστού¨, να ¨παραμορφωθεί¨ διά τον κόσμον για να ¨μορφωθεί¨ τον Νυμφίο Χριστό.

Και ασφαλώς ο σεβαστός μας γέροντας αναφερόταν στην προσπάθεια του πιστού να καλλιεργήσει την περισυλλογή του νου, ν΄αγαπήσει την ησυχία, να εναρμονιστεί με την προσευχητική ενατένιση των ουρανίων και αρρήτων!