Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Καλά Χριστούγεννα! Γιατί όλα είναι από Αγάπη, την Αγάπη και την Αγάπη.


Ο Μοναχός Συμεών του Άθω

Καλά Χριστούγεννα!
Γιατί όλα είναι από  Αγάπη, την Αγάπη και την Αγάπη.

Προσευχές του καθεδρικού ναού της Θεοτόκου, ειρήνη σε σας αδελφούς και αδελφές.

Ο κόσμος δημιουργήθηκε με εκπληκτικό τρόπο,  από μια καταπληκτική Τριάδα! Εκπληκτικό, κατά πρώτο λόγο, η ίδια και η απλότητα της! Τα πάντα στο σύμπαν είναι αρμονικά, όλα είναι στη θέση τους και όλα δοξάζουν την Αγία Τριάδα! Πρέπει να είναι, και θα είναι στο Βιβλίο της Ζωής. Γιατί όλοι όσοι δοξάζουν τον Θεό, επιστρέφει σ 'αυτούς  τα πάντα από το  δώρα που στέλνει. Τόσο σωστά, τόσο αγαπητικα , έτσι ζείτε στην αιωνιότητα. Τίποτα για τον εαυτό μας, όλα για τους άλλους. Αυτή είναι η ευτυχία, και ποιος είναι σε θέση να δώσει, ότι λαμβάνει επανειλημμένα.

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Παναγιά μου...


Δεν Σου ζητώ Παναγιά μου
Να σηκώσεις κανένα βάρος
Από τους ώμους μου...
Σου ζητώ μονάχα να με στηρίξεις
Και να με κρατήσεις γερά
Να μην λυγίσω


Υπό το όποιο βάρος αποφασίσει

Είμαστε οι τελευταίοι Έλληνες;


ippoths 01

Ένα κείμενο ιστορικό για το σκοτεινό μας παρόν !
Η ιστορία είναι πάντα πολύ χρήσιμος οδηγός για να αναλύσεις το παρόν και ίσως να προβλέψεις και όσα έρχονται στο άμεσο έστω μέλλον. Γι΄ αυτό ίσως γίνεται μεγάλη προσπάθεια να μας πείσουν ότι και δεν πρέπει να την μαθαίνουμε και όσοι την γνωρίζουν θα πρέπει γρήγορα να την αφήσουν πίσω.
Αξιωματικός των Ενόπλων Δυνάμεων εντόπισε και μας έστειλε το κείμενο που ακολουθεί με την υπογραφή της Αθηνάς Κατσαφάδου .
Έχει ενδιαφέρον κι όχι μόνο ιστορικό. Καταλήγει στο ερώτημα: «Είμαστε οι τελευταίοι Έλληνες»;

Ο Θεός, ο άνθρωπος και το λιβάδι.


Άγιος Γέροντας Παΐσιος

Ο Γέροντας είπε σ' έναν αδερφό:

-Αυτός, που έχει ένα ζώο, το πάει στο λιβάδι, το δένει μ' ένα σκοινί σε μια μεριά και το αφήνει να φάει χόρτο από ένα μέρος του λιβαδιού. Την άλλη μέρα το λύνει και το δένει πιο πέρα και τρώει το ζώο άλλο κομμάτι.

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Βραδινή προσευχή


Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως

Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.
Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.
Τὸν δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.

Η δυστυχία της Ευρώπης

 
Χωρίς τον Θεό η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί στον παραλογισμό
 
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος
 
Αν οι Ευρωπαίοι πρώτα έψαχναν τον ουράνιο Πατέρα και αναζητούσαν πριν

από όλα την Βασιλεία των ουρανών, όλα τα υπόλοιπα θα τους δίνονταν και τότε όλοι τους θα ήταν χαρούμενοι.



Με τη χαρά τους θα φώτιζαν όλο τον μη χριστιανικό κόσμο, θα δόξαζαν το Θεό και λόγω αυτού όλοι οι λαοί στη γη θα αρνιόντουσαν τα είδωλα και θα έσπευδαν να βαπτιστούν, να γίνουν μέλη του θεϊκού ευρωπαϊκού χορού.


Γιατί η ανυπομονησία σε κάποια μικρά και ασήμαντα πράγματα τιμωρείται αμέσως εσωτερικά;

Γιατί η ανυπομονησία σε κάποια μικρά και ασήμαντα πράγματα τιμωρείται αμέσως εσωτερικά;
Γιατί κάθε στιγμιαία καρδιακή κίνηση προς την αμαρτία λογαριάζεται και τιμωρείται άμεσα;
Επειδή η έλλειψη υπομονής στα μικρά είναι ένδειξη ανυπομονησίας στα μεγάλα και σημαντικά πράγματα.
Έτσι επειδή κάθε μικρή και ασήμαντη αμαρτία οδηγεί σε μεγαλύτερες, πρέπει να τιμωρείται στο ξεκίνημά της και να ξεριζώνεται.

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Στο ξεκίνημα της μέρας


Καθημερινή Προσευχή από τους πατέρες της ΟΠΤΙΝΑ – ΡΩΣΙΑΣ

Κύριε, βοήθησέ με ν’ αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα. Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου. Στην κάθε ώρα της ημέρας φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι.

Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω σήμερα, δίδαξέ με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την ακλόνητη πεποίθηση ότι τίποτε δεν συμβαίνει, χωρίς να το επιτρέψεις Εσύ.

Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όλα τα έργα και τα λόγια. Στις απρόοπτες περιστάσεις μη με αφήσεις να ξεχάσω ότι όλα παραχωρούνται από Σένα.

Δίδαξέ με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογένειάς μου και σ’ όλους τους συνανθρώπους μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μη συγχύσω και στενοχωρήσω κανένα.

Κύριε, δός μου τη δύναμη να υποφέρω τον κόπο και όλα τα γεγονότα της ημέρας αυτής, σε όλη τη διάρκειά της.

Καθοδήγησε τη θέλησή μου και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και ν’ αγαπώ. ΑΜΗΝ.


Πηγή: Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων ὁ Θαυματουργός Ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος Κύπρου



Ἀνήκει στὴν ἱερὴ φάλαγγα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας τῶν πρώτων αἰώνων.
Γεννήθηκε τὸ 270 μ.Χ. καὶ ἔζησε στὰ χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου (306 – 337) καὶ τοῦ γιοῦ του Κωνστάντιου (337 – 361).
 
Γενέθλια πατρίδα του ὁ Ἅγιος Σπυρίδων εἶχε ὄχι τὴν Τριμυθούντα τῆς Κύπρου, ὅπως γράφουν πολλοὶ καὶ ποὺ σήμερα εἶναι ἕνα μικρὸ χωριὸ μὲ τὸ ὄνομα Τρεμετουσία, ἀλλὰ τὴν γειτονική της κωμόπολη Ἄσσια.


Αὐτὸ μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Τριφύλλιος, πρῶτος Ἐπίσκοπος τῆς Λευκωσίας καὶ μαθητὴς τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος. «Οὗτος οὒν ὁ Ἅγιος Σπυρίδων ἀγροῖκος μὲν ἣν εἰπεῖν κατὰ τὴν ἀνατροφήν, ἐν χωρίῳ Ἀσκὶα καλουμένω γεννηθεῖς εἰς τὴν Κυπρίων ἐπαρχίαν». Τὸ χωριὸ Ἀσκὶα (πιὸ σωστὰ Ἄσκια) εἶναι ἡ γνωστὴ κωμόπολη τῆς Ἄσσιας, ποὺ εἶναι κοντὰ στὴν Τριμυθούντα. «Ἀγροῖκος» σημαίνει ἄνθρωπος ἁπλοϊκός, ἄνθρωπος ποὺ δὲν σπούδασε, δὲν ἔμαθε νὰ γράφει καὶ νὰ διαβάζει καλά.
 

Ἄνθρωπος, ὅπως λέμε ἐμεῖς σήμερα τοῦ βουνοῦ καὶ τοῦ κάμπου. Ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου· καὶ τέτοιος πραγματικὰ ἦταν ὁ Ἅγιός μας. Τέτοιοι ἦσαν καὶ οἱ γονεῖς του. Ἄνθρωποι ἀγρότες, φτωχοί, ἀλλὰ πολὺ ἐνάρετοι καὶ πιστοί. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ παιδί τους τὸ ἀνέθρεψαν μὲ προσοχὴ καὶ φόβο θεοῦ. Τὸ ἀνέθρεψαν, ὅπως λέγει καὶ ὁ θεῖος Παῦλος γιὰ τὸν μαθητή του Τιμόθεο, ὅτι τὸν ἀνέθρεψε ἡ γιαγιά του Λωΐδα καὶ ἡ μητέρα του Εὐνίκη «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσία Κυρίου».

Αγάπησε τα πενιχρά ενδύματα, για να σβήσεις τους λογισμούς της υψηλοφροσύνης


Όσιος Ισαάκ ο Σύρος

"Αγάπησε τα πενιχρά ενδύματα, για να σβήσεις τους λογισμούς της υψηλοφροσύνης που αναδύονται μέσα σου.

Γιατί αυτός που αγαπά την πολυτέλεια και τα λαμπερά ρούχα δεν μπορεί να αποκτήσει ταπεινούς λογισμούς.

Διότι η καρδιά μέσα στον άνθρωπο συμμορφώνεται με τα εξωτερικά σχήματα."


Πηγή: Ι.Ν. Παντανάσσης

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Κύριε η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου


Φιλάνθρωπε Κύριε, πώς δε λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο!

Εγώ πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την άμετρη αγαθότητά σου.

Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω; Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη.

Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου, που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα. Γι' αυτό με δάκρυα Σε ζητώ, και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου...Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα. Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα,

Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου. Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου. Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια του Αδάμ και την άγια ταπείνωσή σου.

Αμήν

Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Τα μάτια που είδαν τον Θεό

Κάποτε, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με κάλεσαν οι Αμερικανοί φίλοι μου να τους επισκεφτώ από την Αγγλία. Εγώ στο μεταξύ είχα πληροφορηθεί ότι ο επίσκοπος Αχρίδος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956) ζεί στο Σικάγο και αποφάσισα να τον επισκεφτώ, μολονότι αυτό δεν ήταν ούτε τόσο φθηνό μα ούτε και τόσο απλό.
Τηλεφώνησα στην σερβική Εκκλησία για να μάθω την διεύθυνσή του και μου είπαν ότι ο επίσκοπος έλειπε σε ταξίδι στη Ν. Υόρκη για ένα τριήμερο. Ήταν για μένα δώρο εξ ουρανού.
Συναντηθήκαμε. Εκείνος ήταν γερασμένος και καταβεβλημένος, αλλά το βλέμμα των μαύρων ματιών του διαπερνούσε τον συνομιλητή -όπως τότε στην Σερβία- μέχρι την καρδιά.

3 φορές γεννιόμαστε κατά το διάστημα του βίου μας


Ἀγια Συγκλητικῆ -Εὐργετινὸς Α

Μίαν καὶ ἀνεπανάληπτον φορὰν ἀπὸ τὴν μητέρα μας· εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἀπὸ γῆν προερχόμεθα καὶ εἰς γῆν πορευόμεθα.
Κατὰ τὰς ὑπολοίπους δύο γεννήσεις μετατιθέμεθα ἀπὸ τὴν γῆν εἰς τὸν οὐρανόν.

Ἐξ αὐτῶν ἡ μία γέννησις εἶναι ἡ τῆς Χάριτος, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται διὰ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καὶ τὴν ὀνομάζομεν ἀληθῶς παλιγγενεσίαν.

Ἡ δευτέρα πάλιν γέννησις ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῶν κόπων τῶν καλῶν καὶ ἐναρέτων πράξεων, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς τώρα ἐστάθημεν.''


Πηγή: Προσκυνητής

Πρώτα το σπέρνει και μετά το καλλιεργεί


Αββάς Κασσιανός

Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε δαίμονας ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο πάθος, που φροντίζει πρώτα να το σπέρνει στην καρδιά του ανθρώπου και μετά να το καλλιεργεί.

Μερικοί δαίμονες ασχολούνται με τα πάθη της ακολασίας, ενώ άλλοι με το πάθος της βλασφημίας. Άλλοι ξεσηκώνουν την οργή και τον θυμό. Άλλοι βυθίζουν τον άνθρωπο στη λύπη και άλλοι του προκαλούν κενοδοξία και υπερηφάνεια.

Ο καθένας τους πασχίζει να αιχμαλωτίσει την καρδία του ανθρώπου με το πάθος που ικανοποιεί αυτόν τον ίδιο.

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Μάνα μου Παναγία, σου μιλώ σαν μάνα…


Μάνα μου Παναγία, σου μιλώ σαν μάνα…
λίγες σκέψεις και λίγα άτεχνα λόγια, ως έκφραση της ευγνωμοσύνης μου για την βοήθεια της Παναγίας μας στον αγώνα της μητρότητας.

Μάνα Παναγία, σε Εσένα προστρέχουμε, γιατί μας νιώθεις σαν μάνα…

Σε Εσένα, γλυκιά Παναγία, προστρέχει ο πιστός λαός Σου ολοχρονίς και περισσότερο αυτές τις μέρες του ευλογημένου μήνα Σου. Και απολαμβάνει τις ευλογίες που σκορπάς απλόχερα, «προς το συμφέρον της αιτήσεως».

Οι μάνες , όμως, θαρρώ πως σε νιώθουμε πιο κοντά μας. Γιατί και εσύ έγινες μητέρα και απευθυνόμαστε στη Χάρη Σου και τολμάμε να σου μιλήσουμε, ως μάνα σε μάνα…

Σε Εσένα προστρέχουμε, Παναγία Μητέρα, από την πρώτη εκείνη στιγμή που νιώθουμε
να κυοφορούμε στα σπλάγχνα μας μια νέα ζωή: «Με το καλό να γεννηθεί, Παναγία μου!

Χάρισέ το μου γερό και ευλογημένο!», δεόμαστε με ιδιαίτερη θέρμη μπροστά στην Πάναγνη μορφή Σου.

Ἤθελα κάποιον νὰ μὲ σταματήσει!


Τὰ χρόνια πέρασαν. Δὲν εἶναι πιὰ τὸ ἀνέμελο κορίτσι ποὺ ἔπαιζε στὴ γειτονιά. Μεγάλωσε, ἔκανε οἰκογένεια, ἀπέκτησε παιδιά. Κι εἶναι τώρα τὰ παιδιά της στὴν πιὸ κρίσιμη ἡλικία: τὴν ἐφηβεία. Τὰ βλέπει, παρατηρεῖ τὶς ἀντιδράσεις τους, καὶ θυμᾶται τὰ δικά της νεανικὰ χρόνια. Χρόνια ταραγμένα, γεμάτα ἀντιθέσεις: ἀπὸ τὴ μία, χαρὲς καὶ διασκεδάσεις κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, θλίψη καὶ ἀπογοήτευση!

–Ἄχ, τόσο δύσκολο ἦταν νὰ μοῦ μιλήσει κάποιος;... Δὲν μποροῦσε νὰ βρεθεῖ κάποιος νὰ μὲ σταματήσει;

–Μητέρα, εἶπες κάτι;... τὴν διέκοψε ὁ γιός της, καθὼς τὴν βρῆκε στὴν κουζίνα νὰ στοχάζεται. Εἶσαι καλά;... Μήπως ἔχεις κάτι ποὺ σὲ στεναχωρεῖ;

Ἔτσι και ὁ Θεός, ὅταν δει την μικρή σου προσπάθεια, θα σε βοηθήση να νικήσεις


Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

– Γέροντα, κάθε μέρα λέω: «Ἀπὸ αὔριο θὰ προσέχω, θὰ διορθωθῶ», ἀλλὰ καὶ πάλι πέφτω στὰ ἴδια.

– Ε,νὰ βοηθήσει ὁ Θεός.Τὸ ὅτι θέλεις νὰ διορθωθῆς,αὐτὸ σημαίνει ὅτι δέχεσαι βοήθεια.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Τὶ λοιπόν;


Δροσίνης Γεώργιος

Τί λοιπόν; Τῆς ζωῆς μας τὸ σύνορο

Θὰ τὸ δείχνει ἕνα ὀρθὸ κυπαρίσσι;

Κι ἀπὸ ὅ,τι εἴδαμε, ἀκούσαμε, ἀγγίξαμε

Τάφου γῆ θὰ μᾶς ἔχει χωρίσει;


Ὅ,τι ἀγγίζουμε

Ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε

Τοῦτο μόνο ζωή μας τὸ λέμε;

Κι αὐτὸ τρέμουμε μήπως τὸ χάσουμε

Καὶ χαμένο στοὺς τάφους τὸ κλαῖμε;


Σ’ ὅ,τι ἀγγίζουμε ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε

Τῆς ζωῆς μας ὁ κόσμος τελειώνει;

Τίποτε ἄλλο; Στερνό μας ἀπόρριμα

Τὸ κορμὶ ποὺ σκορπιέται καὶ λιώνει;


Κάτι ἀνέγγιχτο ἀνήκουστο ἀθώρητο

Μήπως κάτω ἀπ’ τοὺς τάφους ἀνθίζει

Κι ὅ,τι μέσα μας κρύβεται ἀγνώριστο

Μήπως πέρα ἀπ’ τὸ θάνατο ἀρχίζει;


Μήπως ὅ,τι θαρροῦμε βασίλεμα

Γλυκοχάραμα αὐγῆς εἶναι πέρα

Κι ἀντὶ νὰ ‘ρθεῖ μιὰ νύχτ’ ἀξημέρωτη

Ξημερώνει μιὰ ἀβράδιαστη μέρα;


Μήπως εἶναι ἡ ἀλήθεια στὸ θάνατο

Κι ἡ ζωὴ μήπως κρύβει τὴν πλάνη;


Ὅ,τι λέμε πὼς ζεῖ μήπως πέθανε

Κι εἶναι ἀθάνατο ὅ,τι ἔχει πεθάνει;

Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ: Ἡ Ἑλλάδα, εἶναι σήμερα, η συγκύπτουσα γυναίκα

Ἡ θεραπεία τῆς συγκύπτουσας, τῆς γυναίκας δηλαδὴ ποὺ περπατοῦσε σκυφτή, γιατὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἰσιώσῃ τὸ σῶμα της, εἶναι μία εὐκαιρία, γιὰ νὰ προβληματιστοῦμε γιὰ τὰ τεκταινόμενα στὴν πατρίδα μας. Ἡ Ἑλλάδα, ἀδελφοί μου, εἶναι σήμερα συγκύπτουσα. Μὲ τὸ κεφάλι νὰ κοιτᾷ καταγῆς, πορεύεται τὸν δρόμο τῆς ἱστορίας, ἀδύναμη νὰ ἀνορθώσῃ τὸ σῶμα καὶ τὸ ἀνάστημά της. Ποιός μπορεῖ νὰ τὴν θεραπεύσῃ; Μόνον ὁ Χριστός, ἀδελφοί μου, εἶναι ἡ ἀπάντηση. Ναί! Μόνον ὁ Χριστός, ὁ «κατάγων εἰς ᾄδου καὶ ἀνάγων» ἔθνη καὶ λαούς. Ἂς Τὸν παρακαλέσουμε μὲ πόνο ψυχῆς νὰ ἀνορθώσῃ τὴν πατρίδα μας καὶ νὰ μὴν τὴν ἀφήσῃ ἀβοήθητη.
Ναί! Ἔχουμε ἀνάγκη, Κύριε, τὴ βοήθειά Σου· ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὸ πανάχραντο χέρι Σου, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ σηκώσουμε τὸ σκυμμένο κεφάλι μας καὶ νὰ δοῦμε τὴν παναγία καὶ ὡραιοτάτη καὶ γλυκυτάτη μορφή Σου! Ἐσὺ προσέλαβες τὴν πτωχή μας φύση, γιὰ νὰ τὴν πλουτίσῃς μὲ τὴν χάρη Σου· Ἐσὺ βεβαίωνες πρὸ τοῦ πάθους Σου τοὺς ἕλληνες ἐκείνους ὅτι «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου», ἀλλὰ καὶ ὅτι «ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω»· Ἐσὺ ἔλεγξες τὴν ἀπιστία τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ, ῥωτώντας «ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχομαι;».

Ένας μεγάλος ιεροκήρυκας


Κάποτε ένας παππούλης ανηφόρησε σε ένα απομακρυσμένο χωριό με σκοπό να στηρίξει και να παρηγορήσει τους αποκαμωμένους. Το χωριό σκαρφαλωμένο στα γκρεμνά, ζωντανή ζωγραφιά, είχε ένα εκκλησάκι στη μέση και πλάι σαν μάνα τα παραμυθένια πέτρινα σπίτια. Πίσω από το ιερό της εκκλησιάς στεκόταν το κοιμητήρι του χωριού με τα καντηλάκια πάντα αναμμένα που έδενε το χτές και το σήμερα.

Ο παππούλης χτύπησε την καμπάνα και μαζεύτηκαν οι λιγοστοί χωρικοί να ακούσουνε λόγο παρηγορητικό αφού τα μέρη τους ήταν μακρινά και καταδικασμένα στη μοναξιά. Πρίν ξεκινήσει το λόγο ο γέροντας, τα μάτια των χωρικών άστραψαν.

- Να 'ρχεσαι πάλι να μας μιλάς. Είμαστε ορφανοί από λόγο Θεού είπε ο πιο μεγάλος του χωριού. Χρόνια έχει να 'ρθει στο χωριό μας κάποιος παππούλης να μας μιλήσει για το Θεό.

Μα ο παππούλης δεν φάνηκε να μη συμμερίζεται τα λόγια του γέρο χωρικού. Σώπασε στην αρχή και μετά του είπε.