Ασκητές μέσα στον κόσμο - τόμος Α’: Ο μικρός Δημητράκης, το παιδί του Θεού

 
Τον Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να κοινωνήση.

Ήταν 13 ετών. Ενάμισι περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ωδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου.

Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα.

Πόθησον τους Αγίους

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

" Όταν το βλέμμα μας στραφεί στους αγίους, όταν τους μελετάμε, γεννιέται μέσα μας ο πόθος της ζωής τους. Βλέπομε την αληθινότητά τους, την οικειότητά τους με τον Θεό, ότι έζησαν απλά, ταπεινά και ειρηνικά. Βλέπομε ότι ήταν και αυτοί όπως εμείς, θνητοί, αμαρτωλοί, ότι πέρασαν τα ίδια στάδια που περνάμε και εμείς. Όπου είμαι εγώ τώρα, ήταν κάποτε και αυτοί, τώρα όμως είναι άγιοι επάνω στον ουρανό.

...Εσύ μίλησε στον άγιο, ακολούθησέ τον, κάνε τον δικό σου. Ζήτησε τις προσευχές του, ζήτησε ό,τι χρειάζεσαι.

Ένα Ρ χωρίζει τον άγριο από τον άγιο!!!

 
Κλίπ από την σειρά ΜΠΛΕ που προβάλλεται στο κανάλι ALPHA ΚΥΠΡΟΥ. Μπορείτε να δείτε ολόκληρη τη σειρά μέσω του Web TV στην ιστοσελίδα του καναλιού.

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=H4gI4tP8e9s

Πολλές φορές βλέπω προς το δεξιό μέρος Φως. Αυτό το βλέπω όταν κάνω τον κανόνα μου με κομποσχοίνι. Το βλέπω τακτικά και μετά πάλι φεύγει.

 

(†) Γέροντας Αυξέντιος Γρηγοριάτης: Η εμπειρία της αγιότητας

…Όταν κάποτε τον ερώτησα: Πώς να λέγω την ευχή, μου απήντησε: Με την καρδιά”.
-Κι όταν έρχονται λογισμοί, τι να κάνω; 
-Να τους διώχνης. Οι λογισμοί, προέρχονται από τα πάθη. Τα πάθη είναι σαν τήν μηχανή. Έρχεται ο διάβολος γυρίζει την μηχανή του και τότε βγαίνουν σαν τα ζάρια οι λογισμοί. Εμείς πρέπει να τους διώχνουμε και να βάζουμε το νου στην καρδιά μας και να λέμε την ευχή”, και συνέχισε να προσεύχεται με τον νου στην καρδιά του.
Σε όλους ήταν καταδεκτικός με την σεμνοτάτη παρουσία του. Τους αγαπούσε τους Πατέρες και ιδιαίτερα αυτούς που τον διακονούσαν τους τραβούσε κομποσχοίνι. Οι συμβουλές του προς όλους σχεδόν, ακόμη και προς τους ευλαβείς χριστιανούς που τον επισκέπτοντο, ήταν η ευχή και η ανάγνωσι του Νόμου του Θεού.

Πιστοποίηση ἁγιότητος τοῦ γέρον­τος Βησσαρίωνος Κορκολιάκου

Στὸ κατάμεστο ἀπὸ πιστοὺς Ἀμφιθέατρο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος πραγματοποιήθηκε τὴν Κυριακὴ 4 Μαρτίου ἐκδήλωση γιὰ τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου ποὺ συνέγραψε ὁ μακαριστὸς ἤδη Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀγάθωνος π. Δαμασκηνὸς Ζαχαράκης γύρω ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὰ θαύματα τοῦ γέροντος Βησσαρίωνος Κορκολιάκου.

Πρόκειται γιὰ τὸν ὅσιο αὐτὸν Γέροντα, τοῦ ὁποίου τὸ σκῆνος βρέθηκε πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ἄφθαρτο στὴν Ἱερὰ Μονὴ ὅπου ἐγκαταβίωνε. Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ θαύματος τότε εἶχε προκαλέσει σάλο στὸ πανελλήνιο καὶ ὄχι λίγοι ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ ἔσπευσαν νὰ ἀσεβήσουν στὸ ἱερό του λείψανο μὲ ὕβρεις καὶ χλευασμοὺς ποὺ μὲ θράσος ἐκτόξευαν ἐναντίον του.

Άγιοι και σύγχρονη εποχή: Υπάρχει σημείο επαφής;

Άγιοι μάρτυρες, Απόστολοι και Ισαπόστολοι, Ομολογητές, Όσιοι, Ιεράρχες, Εθνομάρτυρες, Νεομάρτυρες…
Τους αντικρίζουμε αγιογραφημένους σε εικόνες και τοιχογραφίες. Πολιούχοι πόλεων, προστάτες επαγγελμάτων. Ναοί και εξωκλήσια φέρουν τα ονόματά τους. Βαπτιζόμαστε με τα ονόματά τους.
Η Εκκλησία μας καθημερινά εορτάζει κάποιον απ’ αυτούς. Τους αναζητάμε σαν πρεσβευτές μας, τους προσφέρουμε τάματα.
Οι άγιοι δεν είναι υπάρξεις εξωκοσμικές. Υπήρξαν άνθρωποι ομοιοπαθείς με εμάς, αλλά υπέταξαν ολοκληρωτικά τη θέλησή τους στο Θεό. Δεν πεθύμησαν τίποτε για τον εαυτό τους, αλλά μόνο για το Θεό. Θέλησαν μόνο το Θεό: «Σε κάθε Άγιο ο Κύριος είναι τα πάντα και κάθε τι στην ψυχή, στη συνείδηση, στην καρδιά, στο έργο του». (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)
Η ταπείνωση, η αγάπη στο Θεό και τον συνάνθρωπο, είλκυσε τη Χάρη Του. Οι άγιοι δεν είναι οι καλοί άνθρωποι, αλλά οι θεούμενοι άνθρωποι.

Οἱ Ἅγιοι Πάντες

Πραγματικὰ εἶναι θαυμαστὸς ὁ Θεὸς μέσα στοὺς ἁγίους του. Γιατί ὅταν κανεὶς ἀναλογισθεῖ τοὺς ὑπερφυσικοὺς ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πὼς μὲ ἀσθενὴ σάρκα καταντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὴ κακία, πὼς ἔμειναν ἀναίσθητοι στὶς ὀδύνες καὶ στὰ τραύματα, καθὼς ἀγωνίζονταν μὲ σώματα πρὸς φωτιά, πρὸς τὸ ξίφος, πρὸς ποικίλα καὶ θανατηφόρα εἴδη βασάνων καὶ ἀντιπαρατάσσονταν μὲ καρτερία, ἐνῶ τοὺς ἔκοβαν τὶς σάρκες, τοὺς διάλυαν τοὺς ἁρμοὺς καὶ τοὺς συνέτριβαν τὰ ὀστά, ὅμως διαφύλαξαν τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως στὸ Χριστὸ σώα καὶ ἀδιάσπαστη, ἀκεραία καὶ ἀκλόνητη, ποὺ γι’ αὐτὸ τοὺς χαρίσθηκε καὶ ἡ ἀναντίρρητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ ἡ δύναμη τῶν θαυμάτων.

Δια Χριστόν σαλοί, οι διδάσκαλοι της ακενόδοξης αρετής

Με τον τρόπο της ζωής τους, οι δια Χριστόν σαλοί εκπληρώνουν και ένα ανεπανάληπτο ποιμαντικό έργο, όχι μόνο βοηθώντας άμεσα με διάφορους τρόπους τους συνανθρώπους τους στο δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού, αλλά και έμμεσα, με το ήθος τους, με την παράξενη, για τους κατ’ όνομα χριστιανούς, συμπεριφορά τους.

Οι άγιοι σαλοί διδάσκουν τρόπους αποφυγής της κενοδοξίας, διδάσκουν με το παράδειγμα της ασυνήθιστης διακριτικότητάς τους την ελευθερία που μπορεί να προσφέρει ο Χριστός, διδάσκουν την απλότητα, την ταπείνωση, την ανεξικακία, την συγχωρετικότητα.
 
Η παράλογη συμπεριφορά τους είναι δικαιολογημένη διότι με αυτήν οι δια Χριστόν σαλοί καταφέρνουν να αποκρύψουν ή να καλύψουν τις αρετές τους και να διατηρήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο την ακεραιότητα και την καθαρότητα της πνευματικής τους ζωής.

Τό πλησίασμα καί ἡ συναναστροφή μέ ἕναν ἅγιο φέρνει ἁγιοσύνη

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ
  

Οι συναναστροφές και η κοινωνία έχουν μεγάλη επίδραση επάνω στους ανθρώπους. Το πλησίασμα και η σχέση με ένα διδάσκαλο φέρνει πολλή επιστήμη, η συναναστροφή με ένα ποιητή –φέρνει πολλές σκέψεις και υψηλά αισθήματα, ο συγχρωτισμός με ένα ταξιδιώτη φέρνει πολλές γνώσεις για τις ξένες χώρες, για τις συνήθειες και τα έθιμα άλλων λαών.

Είναι φανερό ότι το πλησίασμα και η συναναστροφή με ένα άγιο φέρνει αγιοσύνη. «Μετά οσίου όσιος έση και μετά ανδρός αθώου αθώος έση, και μετά εκλεκτού εκλεκτός έση» (Ψς 17, 26-27).

Γνώρισε λοιπόν με τους αγίους ήδη από τώρα, κατά την περίοδο αυτής της επίγειας ζωής, περίοδο την οποία η Αγία Γραφή δεν την ονομάζει καν «ζωή», αλλά «περιπλάνηση»… Θέλεις στον ουρανό να συγκαταλεχθείς στην συνοδεία τους, θέλεις να συμμερίζεσαι την μακαριότητά τους; Γίνε τότε από τώρα συμμέτοχός τους. Και τότε, όταν θα βγεις από την οικία του σώματος σου, αυτοί θα σε υπαντήσουν ως κάποιο γνωστό, ως έναν φίλο (Λκ 16, 9).

Για πρώτη φορά στην Αθήνα η Κάρα του Αγίου Στυλιανού, στον Ιερό Ναό Αγίας Φιλοθέης, Δήμου Φιλοθέης – Ψυχικού

 

Είναι η πρώτη φορά που δίνεται η ευκαιρία στους κατοίκους της Αθήνας να επισκεφθούν, να προσκυνήσουν την Τίμια Κάρα και ενδεχομένως να εκπληρώσουν τα τάματα τους προς τον Άγιο. Ο Άγιος Στυλιανός θεωρείται ο προστάτης των βρεφών και των νηπίων. Στις εικόνες, οι αγιογράφοι τον απεικονίζουν να κρατά πάντοτε ένα νήπιο στην αγκαλιά του προστατεύοντάς το. Παρότι ο ίδιος δεν είχε ποτέ οικογένεια όντας Μοναχός, είναι ο Άγιος στον οποίο προσεύχονται οι μητέρες για την υγεία των παιδιών τους.

Η επίσημη υποδοχή της Τίμιας Κάρας θα πραγματοποιηθεί σήμερα το απόγευμα στις 18:00 με την πρέπουσα λαμπρότητα, ακριβώς μπροστά από την Κρύπτη της Αγίας Φιλοθέης παρουσία των Τοπικών Αρχών, κληρικών της Αρχιεπισκοπής και πιστών από όλη την Αθήνα. Την Τίμια Κάρα θα μεταφέρει από την Ιερά Μονή αγίας Τριάδος Σάικας ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος, ο οποίος ήταν για 17 συναπτά έτη εφημέριος και προϊστάμενος του Ναού της Αγίας Φιλοθέης.

Οι Άγιοι ήταν άνθρωποι όμοιοι μ' εμάς

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

 

«Ἐγώ τούς ἐμέ φιλοῦντας ἀγαπῶ, τούς δέ δοξάζοντάς με δοξάσω», λέγει ὁ Κύριος (πρβλ. Παρ. η’ 17, Α’ Βασιλ. β’ 30).

 

Ὁ Θεός δοξάζεται μέ τούς Ἁγίους Του καί οἱ Ἅγιοι δοξάζονται ἀπό τόν Θεό.

 

Ἡ δόξα πού δίνει ὁ Θεός στούς Ἁγίους εἶναι τόσο μεγάλη, πού ἄν ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι τόν Ἅγιο ὅπως εἶναι, ἀπό τήν εὐλάβεια καί τό φόβο θά ἔπεφταν καταγῆς, γιατί ὁ σαρκικός ἄνθρωπος δέν μπορεῖ ν᾽ ἀντέξη τή δόξα τῆς οὐράνιας ἐμφανίσεως.

 

Μήν θαυμάζετε γι᾽ αὐτό. Ὁ Κύριος ἀγάπησε τόσο τό πλάσμα Του, ὥστε ἔδωσε Ἅγιο Πνεῦμα μ᾽ ἀφθονία στόν ἄνθρωπο, καί μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα ὁ ἄνθρωπος ἔγινε ὅμοιος μέ τό Θεό.

Γιατί, λοιπόν, ἀγαπᾶ ὁ Κύριος τόσο τόν ἄνθρωπο; Γιατί εἶναι ἡ Αὐτοαγάπη καί ἡ ἀγάπη αὐτή γνωρίζεται μόνο μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Τι συμβολίζει ο φωτοστέφανος γύρω απο τις κεφαλές των Αγίων;

Ὅλα στίς ἱερές εἰκόνες εἶναι θεῖο φῶς καί πνεῦμα. Ὁ φωτοστέφανος πού βλέπουμε στίς κεφαλές τῶν ἁγίων συμβολίζει τό θεῖο φῶς μέ τό ὁποῖο εἶναι λουσμένη ἡ εἰκονιζόμενη μορφή.

Οἱ ἅγιοι ἀκτινοβολοῦν τή δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος.Ἀφοῦ ἡ εἰκόνα ἑνός ἁγίου εἶναι ἀπόλυτα συνδεδεμένη μέ τό πρόσωπό του, ἡ χάρη τοῦ ἁγίου περνάει καί στήν εἰκόνα του.

Αὐτό μᾶς διδάσκει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Οἱ γάρ ἅγιοι καί ζῶντες πεπληρωμένοι ἦσαν Πνεύματος Ἁγίου, καί τελευτησάντων αὐτῶν, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνεκφοιτήτως (χωρίς νά ἐξέρχεται) ἔνεστι (ὑπάρχει μέσα) καί ταῖς ψυχαῖς καί τοῖς σώμασιν, ἐν τοῖς τάφοις, καί τοῖς χαρακτῆρσι, καί ταῖς ἁγίαις εἰκόσιν αὐτῶν, οὐ κατ᾿ οὐσίαν, ἀλλά χάριτι καί ἐνεργείᾳ».

Oἱ εἰκόνες τῶν ἁγίων εἶναι τά κάτοπτρα τῆς θέωσης τοῦ ἀνθρώπου μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθώς μετέχουν στή θεία ζωή. Σ᾿ αὐτήν τή ζωή καλούμαστε ὅλοι μας να γίνουμε μέτοχοι.

---

Πηγή: Ιερά Ναός Αγίου Νικολάου του Νέου

Στην εορτή των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων, δεν “χωρούν” οι εξουσιαστικές παρερμηνείες των Παπικών

Ευκαίρως ακαίρως οι Παπικοί ‘’πρωτομιλούν’’ για το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο.  Ιδιαιτέρως οι Ουνίτες το προβάλλουν, θύματα του οποίου αποτελούν.  Ακόμα και οι Παλαιοκαθολικοί ουσιαστικά το δέχονται, που έδωσαν  την εντύπωση ότι το αμφισβητούν, καθότι τον 19ον αιώνα μετά την Α΄ Βατικανή Σύνοδο (1870-1871) προχώρησαν στη δημιουργία της Παλαιοκαθολικής ‘’εκκλησίας’’, λόγω ‘’διαφωνίας’’ των με την θέσπιση των δογμάτων του Πρωτείου και του αλάθητου του Πάπα. Δυστυχώς δέχονται το πρωτείο του Πάπα ως πρωτείο εξουσίας, όπως και οι υπόλοιποι Παπικοί. 

Το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο έχει περάσει και στον απλό λαό των Παπικών.  Αν δει κανείς τα ενθουσιαστικά παραληρήματα υποδοχών του Πάπα από τα πλήθη, θα αντιληφθεί την πλήρη λησμοσύνη εκείνες τη στιγμές του Χριστού.  Η προσωποληψία για τον Πάπα, οδηγεί σε αυτές τις ενθουσιαστικές εξάρσεις.  Δεν αποτελεί ακρότητα η λυπηρή τούτη παραδοχή.

Πώς ζουν οι άγιοι;

Πώς ζούσαν οι Άγιοι την κάθε στιγμή τους; Πώς ήταν η καθημερινότητά τους; Πώς και πόσο έτρωγαν; Πώς να μιλούσαν; Πόσο κοιμόντουσαν; Πώς κάλυπταν τον ελεύθερο χρόνο τους;

Ίσως να μην μπορούμε να συλλέξουμε τόσες λεπτομέρειες για το βίο που διήγαγαν οι Άγιοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε και σε θέση να συμπεράνουμε ό,τι μας φαίνεται αδιευκρίνιστο σχετικά με τέτοιες λεπτομερειακές πτυχές της ζωής τους, και τούτο γιατί ισχύει σ’ όλους τους αγίους ένας γενικός κανόνας που μας επιτρέπει να φθάσουμε στο σκοπό της αναζητήσεώς μας· και η μαρτυρία του να φωτίσει και τη δική μας καθημερινότητα από το φως της αγιότητός τους.

Το 15χρονο παιδί που μαρτύρησε για να μην προδώσει την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου...

Ό Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης (+21η Όκτωβρίου) καταγόταν από τα μέρη της Μονεμβασίας. Ό Ιερέας πατέρας του καταγόταν από το χωριό Γεράκι, άλλ’ ως Εφημέριος τοποθετήθηκε στο γειτονικό χωριό Γούβες, από οπού καταγόταν ή πρεσβυτέρα του και εκεί γεννήθηκε το 1758 καί μεγάλωσε ό Ιωάννης.
Από μικρός ό Ιωάννης προσπαθούσε να μιμείται τον Ίερέα-πατέρα του στη ζωή του, τον βοηθούσε στίς Ακολουθίες της Εκκλησίας καί πάντα θυμόταν ότι αυτός ήταν «παπά γιος» καί έπρεπε να προσέχει τη συμπεριφορά του, ώστε να είναι παράδειγμα για τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του.

Άλλά το έτος 1770 οί ορδές του Αλβανού Χατζή Όσμάν, αφού κατέπνιξαν κάθε σημείο ελληνικής αντιστάσεως, έφθασαν καί στίς Γούβες. Οί Αρβανίτες μεταξύ άλλων φόνευσαν καί τον πατέρα του Ιωάννη (πού δεν διασώθηκε το όνομα του) καί στη συνέχεια αιχμαλώτισαν τον ίδιο καί τη μητέρα του καί τους μετέφεραν στη Λάρισα.

Οι Άγιοι Πάντες και τα παιδιά μας!

Η αγία μας Εκκλησία, την πρώτη Κυριακή μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής τιμά κι εορτάζει συνολικά [όλους] τους αγίους της.

Τους μαθητές και αποστόλους του Χριστού, τους πατέρες και διδασκάλους, τους οσίους και τους δικαίους, τους μάρτυρες και τους ομολογητές όλων των αιώνων και όλων των εποχών, οι οποίοι με την άγια ζωή τους, κράτησαν και κρατούν ζωντανή την παρουσία του Χριστού στη ζωή και τη λειτουργία του ανθρώπου και του κόσμου.

Με τούτο τον εορτασμό των αγίων πάντων, διευρύνεται η κοινωνία μας, η ανθρώπινη κοινωνία, καθόσον με τον όποιο βαθμό μετέχουμε στην εορτή βρισκόμαστε αντικρυστά, πρόσωπο με πρόσωπο και χαιρόμαστε μέσα από την αμαρτωλότητά μας, τα άγια πρόσωπα των αγίων και μετέχουμε σ’ αυτή την κοινωνία των αγίων με το δικαίωμα και τη δυνατότητα του εξαγιασμού του δικού μας προσώπου, της δικής μας κοινωνίας. Οι άγιοι που εορτάζουμε την Κυριακή των Αγίων Πάντων, είναι όλοι εκείνοι, οι άνδρες και οι γυναίκες, που αφιερώθηκαν ολοκληρωτικά στο Θεό με μοναδικό κίνητρα την αγάπη και κατόρθωσαν να γίνουν μεθεκτοί Θεού, θεοί κατά χάρη, άγιοι.

Ξέρετε γιατί διαβάζουμε τα μαρτύρια των Αγίων;

Για να ιδούμε, τι τραβούν οι Άγιοι.
Κι όταν λέμε τα Μαρτύρια του καθενός, οι Άγιοι χαίρονται, όχι χαίρονται και καμαρώνουν εγωιστικά.

Χαίρονται, ξέρετε γιατί; Εν Κυρίω.
Χαίρονται, που μπόρεσαν, με τη χάρη Του, και Μαρτύρησαν και υπέστησαν δεινά για τ Ονομα Του.
Κι όταν τα λέμε, χαίρονται οι Άγιοι. Αγάλλονται και λέν: Δόξα να χεις, Χριστούλη μου, που μας βοήθησες και Μαρτυρήσαμε για το Όνομα σου, είσαι μεγάλος ,είσαι σπουδαίος, είσαι δυνατός.
Γι αυτό λέει ο Παύλος ο μέγας: Ο καυχώμενος, εν Κυρίω καυχάσθω.
Λοιπόν γι αυτό τα λέμε εδώ και χαίρονται οι Άγιοι.
Κι όταν θυμιάζομε το εικόνισμα τους, κι όταν βάζομε κεράκι, κι όταν ο,τιδήποτε άλλο κάνομε και τους τιμάμε, τους σκεπτόμεθα και τους επικαλούμεθα, ξέρετε τι χαρά κάνουν; Είναι τ αδέλφια μας, που πήγαν στον ουρανό και περιμένουν κι εμάς.

Ἅγιος Μάρτηρας Φιλουμένος: Ὁ Μάρτυρας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ σφαγιάστηκε στοὺς Ἁγίους Τόπους

 
Πρὶν ἀπὸ 36 χρόνια, στὶς 29 Νοεμβρίου 1979, ὁ ἱερέας Φιλούμενος, ποὺ ὑπηρετοῦσε στοὺς Ἁγίους Τόπους, στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, βρέθηκε νεκρὸς σὲ τρομακτικὴ κατάσταση.

Τὴν ὥρα ποὺ τελοῦσε τὴν Θεία Λειτουργία, ἄγνωστοι ἐξτρεμιστές, μπῆκαν στὸν Ναό, ὅπου τὸν δολοφόνησαν μὲ τσεκούρι. Τὸν χτύπησαν στὸ πρόσωπο καὶ στὰ ἄκρα, τὸν ἀκρωτηρίασαν. Ἡ μανία τοὺς ἦταν τέτοια ποὺ φεύγοντας ἔριξαν στὸν Ναὸ χειροβομβίδα ἀφοῦ πρῶτα τὸν βανδάλισαν.

Πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς πλέον σύγχρονους Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας ὁ ὁποῖος παραμένει ἄγνωστος σὲ πολλούς.

Μια αφανής αγία...

Σε μια κωμόπολι της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή, ονόματι Ασπασία. Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη απ’ όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέση να μάθη γράμματα.

Ήταν περίπου 18-20 ετών, όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωσι δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών. Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζη, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη, γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών.

Η αγιότητα κρύβεται…

Μαρτυρία του Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου για την Μαρία την Ψηλή

Αυτή η κοπέλα, μια αγία ψυχή, ήταν πανύψηλη, ήταν γίγαντας. Βέβαια στο τέλος καμπούριασε, περπατούσε με σίδερα, μετά με καροτσάκι. Εγώ την πρόλαβα πού περπατούσε ίσια. Είχε γιγαντισμό, ήταν παραμορφωμένη.

Τα παπούτσια της, έχω ένα παπούτσι της στο μοναστήρι, ήταν 57 νούμερο, τόσο πράγμα σαν βάρκα, η παλάμη της ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από την δική μου.

Να σας πω πώς την γνωρίσαμε. Είχαμε έναν δικό μας μοναχό τον π. Νήφωνα, ο οποίος πουλούσε μήλα σε σακούλια όταν ήταν πρώτη Λυκείου και πήγε να πουλήσει μήλα. Χτύπησε την πόρτα και την άνοιξε η Μαρία, μόλις την είδε από τον φόβο το πολύ, της πέταξε τα μήλα κι όπου φύγει φύγει. Ήταν όμως η αιτία να γνωριστούν και να συνδεθούν πνευματικά και αργότερα μέσω αυτού να γνωρίσομεν και εμείς την μακαριστή Μαρία.