Ἅγιος Πορφύριος
Γιὰ πολλούς, ὅμως, ἡ
θρησκεία εἶναι ἕνας ἀγώνας, μιὰ ἀγωνία κι ἕνα ἄγχος. Γι' αὐτὸ πολλοὺς ἀπ' τοὺς
«θρήσκους» τους θεωροῦνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σὲ τί χάλια βρίσκονται.
Καὶ πράγματι. Γιατί ἂν δὲν
καταλάβει κανεὶς τὸ βάθος τῆς θρησκείας καὶ δὲν τὴν ζήσει, ἡ θρησκεία καταντάει
ἀρρώστεια καὶ μάλιστα φοβερή.
Τόσο φοβερή, ποὺ ὁ ἄνθρωπος
χάνει τὸν ἔλεγχο τῶν πράξεών του, γίνεται ἄβουλος κι ἀνίσχυρος, ἔχει ἀγωνία κι ἄγχος
καὶ φέρεται ὑπὸ κακοῦ πνεύματος (δηλ. δαιμονικῆς ἐνέργειας).
Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι ὅλη αὐτὴ ἡ ταπείνωση εἶμαι μιὰ σατανικὴ ἐνέργεια. Ὁρισμένοι τέτοιοι ἄνθρωποι ζοῦνε τὴ θρησκεία σὰν ἕνα εἶδος κολάσεως.
Μέσα στὴν ἐκκλησία κάνουν
μετάνοιες, σταυρούς, λένε, «εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀνάξιοι», καὶ μόλις βγοῦνε ἔξω, ἀρχίζουν
νὰ βλασφημᾶνε τὰ θεία, ὅταν κάποιος λίγο τους ἐνοχλήσει. Φαίνεται καθαρὰ ὅτι ὑπάρχει
στὸ μέσον δαιμόνιο.
Στὴν πραγματικότητα, ἡ
χριστιανικὴ θρησκεία μεταβάλλει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν θεραπεύει. Ἡ κυριότερη, ὅμως,
προϋπόθεση, γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ καὶ νὰ διακρίνει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀλήθεια, εἶναι ἡ
ταπείνωση. Ὁ ἐγωισμὸς σκοτίζει τὸ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τὸν μπερδεύει, τὸν ὁδηγεῖ
στὴν πλάνη, στὴν αἵρεση.
Στὶς αἱρέσεις πᾶνε ὅλοι οἱ
μπερδεμένοι. Μπερδεμένα παιδιὰ μπερδεμένων γονέων.
Εἶναι σπουδαῖο νὰ
κατανοήσει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀλήθεια.