Ὁ π. Ἀθανάσιος ὕπηρξε
σεβάσμια μορφὴ ποῦ θύμιζε τοὺς παλαιοὺς Πατέρες τῆς Θηβαΐδας. Πράγματα ἁπλὰ καὶ
σημαντικὰ ὅπως ἡ γαλήνη, ἡ ἠρεμία, ἡ ἔλλειψη ταραχῆς, ἡ ὑπομονή, ἡ ἐσωτερικὴ εἰρήνη
καὶ ἡ εὐγένεια στὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους, ἦταν τὰ στοιχεῖα ποὺ συνέθεταν
τὴν προσωπικότητά του. Πτωχεία καὶ στέρηση ἦταν ἀναπόσπαστα στοιχεῖα στὴ ζωὴ τοῦ
π. Ἀθανασίου, ποὺ διέθετε τὸ διορατικὸ χάρισμα καὶ γεύθηκε θεῖες παρηγορίες καὶ
οὐράνιες χαρές.
Ἀθανάσιος ἡγούμενος μονῆς
Γρηγορίου
Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος
(1873-1953), ἡγούμενος τῆς μονῆς Γρηγορίου, μὲ ἀδελφούς της μονῆς
(Φωτογραφία: Ἀλὴ Σαμή,
δεκαετία 1920)
Ὡς ἡγούμενος στὴν Ι. Μ.
Γρηγορίου (1924-1937) θύμιζε μοναχούς της Μονῆς Στουδίου: «Πρέπει, ἔλεγε, νὰ
μείνουμε στύλοι ἀκλόνητοι εἰς τὰς παλαιᾶς παραδόσεις τῶν πατέρων μας». Πὰν ἀπ’ ὅλα
τοποθετοῦσε τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν εἰρήνη. Τὴν χάρη τῆς σιωπῆς προσπαθοῦσε νὰ τὴν
μεταδώσει καὶ στοὺς ὑποτακτικούς του. Ἔλεγε συχνά: «Μὲ τὴ σιωπὴ σώζεται κανεὶς ἀπὸ
πολλὰ κακά».
Εἶχε τὸ χάρισμα νὰ ἀπαλλάσσει
τὶς ψυχὲς ἀπὸ τὸ δαιμόνιό της λύπης. Τὸ πετραχείλι τοῦ κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο
πολυάριθμες ψυχὲς βρῆκαν παρηγοριὰ καὶ εἰρήνη, σώζεται σήμερα στὴν Ι. Μ.
Γρηγορίου καὶ συχνὰ εὐωδιάζει. Ὅταν δὲ τὸ ἀγγίξει στὸ κεφάλι τοῦ κάποιος
μοναχός, ποὺ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ λογισμοὺς λύπης καὶ ταραχῆς ἀμέσως γαληνεύει.
Ὁ θάνατος τοῦ ὄχι μόνο δὲν ἔσβησε
τὴ μορφή του ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν ὑποτακτικῶν του, ἀλλὰ ἀντίθετα τὴ κατέστησε πιὸ
ποθητή. Πολλὲς φορὲς στὸν ὕπνο τοὺς ἄλλοι τὸν εἶδαν νὰ λάμπει μέσα σὲ θαυμαστὸ
φῶς, ἄλλοι νὰ βρίσκεται σὲ τιμητικὴ θέση, ἄλλοι νὰ λειτουργεῖ μὲ ἐξαίρετα ἄμφια
σὲ μεγαλοπρεπῆ ναό, ἄλλοι νὰ παρουσιάζεται ἐπιβλητικὸς καὶ νὰ τοὺς βγάζει ἀπὸ
κάποια δύσκολη θέση. Ὁ μακάριος Γέροντας ὑπῆρξε χωρὶς καμιὰ ἀμφιβολία «σκεῦος
χρυσίου ὁλοσφύρητον κεκοσμημένον παντὶ λίθω πολυτελεῖ».
Πηγή: (Ἄρχ. Χερουβείμ, Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές, Ἀθανάσιος Γρηγοριάτης, Ἔκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, Ὠρωποῦ - Ἀττικῆς - ἀποσπάσματα), Ἁγιορείτικες Μνῆμες